Ifantidis Ilias

Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και μένει μέχρι σήμερα στην πόλη της Αγίας Βαρβάρας με την οικογένεια του.

Μεγάλωσε και ανδρώθηκε μέσα σε μια οικογένεια όπου η μουσική παράδοση ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ειδικά το άκουσμα της Ποντιακής Λύρας πολύ έντονο, αφού ο παππούς του, ο Ηλίας Υφαντίδης έπαιζε ο ίδιος λύρα, και παρόλο που δεν τον γνώρισε πήρε από αυτόν το ταλέντο του για την μουσική.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό του η γλώσσα που ακούγεται στο σπίτι από τους παππούδες και τους γονείς του είναι η Ποντιακή, γι' αυτό και ο ίδιος μιλάει πολύ καλά τη γλώσσα των προγόνων του και αυτό βοήθησε πολύ στην μετέπειτα καλλιτεχνική πορεία που ακολούθησε. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική, έγινε σε πολύ μικρή ηλικία, όταν στα εφτά του χρόνια ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και σε άλλα ωδεία.

Μέχρι τα δεκαπέντε του χρόνια ασχολήθηκε με το μπουζούκι γιατί μέχρι τότε δεν είχε την ευκαιρία να βρεθεί δίπλα σε κάποιο Πόντιο καλλιτέχνη για να του κεντρίσει το ενδιαφέρον να ασχοληθεί με την Ποντιακή μουσική.

Το 1991 γίνεται η πρώτη επαφή με την Ποντιακή παράδοση όταν εντάσσεται στο χορευτικό του Συλλόγου Ποντίων Αγίας Βαρβάρας "Ο Φάρος" όπου και παραμένει για δύο χρόνια.

Την επόμενη χρονιά ξεκινά μαθήματα λύρας στο Σύλλογο Ποντίων Κορυδαλλού "Εύξεινος Πόντος" με δάσκαλο, τον Γιώργο Αμαραντίδη.

Η αγάπη του για την Ποντιακή μουσική είναι βαθειά χαραγμένη μέσα του κι αυτό γίνεται γρήγορα αντιληπτό από τον Γιώργο Αμαραντίδη, ο οποίος διακρίνει στον Ηλία ένα ξεχωριστό ταλέντο. Αποφασίζει να τον βοηθήσει να καλλιεργήσει αυτό το ταλέντο, και στέκεται δίπλα του μέχρι σήμερα. Ακούγοντας κάποια στιγμή τον Ηλία να τραγουδά τα Ποντιακά κάλαντα στο Σύλλογο Ποντίων Κορυδαλλού, ανακαλύπτει ότι εκτός από το ταλέντο του στη λύρα μπορεί να καλλιεργήσει και το ταλέντο του στο τραγούδι, και έτσι ξεκινά μαζί του πλέον μια συνεργασία η οποία βάζει τις βάσεις για την μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία του Ηλία.

Η πρώτη του μικρή επαφή με τον κοινό σαν τραγουδιστής γίνεται στο Ποντιακό κέντρο "Κάστρο" στον Πειραιά, όπου εμφανίζεται σε εκδηλώσεις Συλλόγων μαζί με άλλους Πόντιους καλλιτέχνες.

Οι ανησυχίες και η αγάπη του για τα Ποντιακά πολιτιστικά δρώμενα δεν σταματούν εκεί. Παίρνει μέρος στο θεατρικό έργο "Διγενής Ακρίτας" της Νέας Ποντιακής Σκηνής του Λάζου Τερζά.

Στα δεκαεννιά του χρόνια έρχεται η πρώτη δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Εγώ Ποντιοπούλ Είμαι τ' όνομα 'μ εν Ηλία" σε στίχους και μουσική του Γιώργου Αμαραντίδη, ο οποίος παίζει λύρα και τραγουδά με τον Ηλία.

Μετά την πρώτη του δισκογραφική δουλειά, καλείται να υπηρετήσει την πατρίδα του αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να συνεχίσει να ασχολείται με τη μουσική και το τραγούδι τα οποία έχουν πλέον γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

Λαμβάνει μέρος σε πολλές εκδηλώσεις Συλλόγων παίζοντας λύρα και τραγουδώντας, ενώ ξεκινά επαγγελματικά πλέον σαν λυράρης στους Συλλόγους Ποντίων Κορυδαλλόυ, Ελευσίνας και Χαϊδαριού. Για ένα χρόνο περίπου δίνει μαθήματα λύρας στον Σύλλογο Ποντίων Ηλιούπολης.

Συμμετέχει στα CD "Ακριτικός Κύκλος" και Ελληνες Ακρίτες Πόντος-Καππαδοκία" του Γιώργου Αμαραντίδη μαζί με άλλους καλλιτέχνες.

Και έρχεται η δεύτερη δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Πόντος...οψέ οσήμερον και πάντα" σε στίχους και μουσική Γιώργου Αμαραντίδη. Στο νταούλι συνοδεύει ο Γιάννης Εφραιμίδης και στα πλήκτρα ο Θανάσης Τσολερίδης.

Το καλοκαίρι του 1998 ο Θεοδόσης Εφραιμίδης του χαρίζει ένα αγγείο (τουλούμ) δίνοντας την ευκαιρία στον Ηλία να βγάλει από μέσα του άλλο ένα ταλέντο, σπάνιο για την εποχή μας αφού λίγοι δυστυχώς οι Πόντιοι καλλιτέχνες που ασχολούνται με αυτό το όργανο.

Η φλογέρα που ήρθε να πλουτίσει την συλλογή Ποντιακών οργάνων του Ηλία, δώρο του Νίκου Ζουρνατζίδη, έχει πλέον και αυτή με το γλυκό της ήχο συμπληρώσει το παζλ που αποτελεί την ζωή ενός σεμνόυ, άξιου και αγαπητόυ σε όλους καλλιτέχνη, ο οποίος κάνει περήφανους όλους όσους τον γνωρίζουν και συνεργάζονται μαζί του.

Μέσα από τη στήλη του περιοδικόυ μας ο Ηλίας Υφαντίδης αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει κάποιους ανθρώπους που τον στήριξαν αναγνωρίζωντας το ταλέντο και το μεράκι του για την Ποντιακή παράδοση. Τους γονείς του οι οποίοι στάθηκαν δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια και με την αγάπη τους τον βοήθησαν να συνεχίσει, και το δάσκαλο του Γιώργο Αμαραντίδη ο οποίος ήταν ο άνθρωπος που πίστεψε στο ταλέντο του Ηλία και τον βοήθησε να το καλλιεργήσει και να ακολουθήσει την πορεία που και ο ίδιος είχε διαλέξει. Επίσης, τον Σύλλογο Ποντίων Κορυδαλλόυ στη στέγη του οποίου έκανε τα πρώτα του βήματα και στην οποία βρήκε την αγάπη, τη στήριξη και τη βοήθεια που πιστεύει ότι ήταν καθοριστικά για την μετέπειτα πορεία του.

Και τέλος, τον Σύλλογο Ποντίων Χαϊδαρίου, γιατί όπως μας εξομολογήθηκε μέσα σ' αυτόν νιώθει ότι οι αξίες και τα ιδανικά ενός ανθρώπου δεν χάνονται αλλά αναγνωρίζονται αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σ' αυτά.

Εμείς ευχόμαστε στον Ηλία να έχει πάντα άξιος, η καλοσύνη και το γλυκό του χαμόγελο να μην λείψουν ποτέ από τη ζωή του και η πίστη και η αγάπη του για την Ποντιακή μουσική παράδοση να είναι πάντα οδηγός του στο μέλλον.

Back