Blog : vinylmaniac

"Αν μια μέρα σε χάσω"

| |
29 Απριλίου 10, 09:06


Η πολιτική των «μεταγλωττισμένων» τραγουδιών ήτανε στο αποκορύφωμά της στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70 στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω της κάποια όμορφα και καλοδιασκευασμένα διαχρονικά κομμάτια και πολλά περισσότερα «προχειροφτιαγμένα» που αποσκοπούσαν απλώς και μόνο σε μια πρόσκαιρη εμπορικότητα.

 

Στη λογική των διασκευών κινήθηκε και ο Πασχάλης , ιδιαίτερα από την εποχή που αποφάσισε ν’ ακολουθήσει σόλο καριέρα (1971). Οι ποπ ρυθμοί του εξωτερικού στην πλειοψηφία τους ταιριάζανε «γάντι» στη φωνή του και κυρίως η Σέβη Τηλιακού ήταν εκείνη που ανέλαβε να τους «ελληνοποιήσει» στιχουργικά. Η επιτυχία και η αποδοχή ήταν άμεση κι έτσι κινήθηκε σε ολόκληρη τη δεκαετία του ’70.

 

Τα Χριστούγεννα του 1978 λοιπόν, κυκλοφορεί το πέμπτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο « Αν μια μέρα σε χάσω ». Περιέχει τις περισσότερες διασκευές από κάθε άλλο στην καριέρα του (εννιά), αλλά και ορισμένες από τις πιο διαχρονικές επιτυχίες της 45χρονης πορείας του στο χώρο είτε ως μέλος των θρυλικών Olympians , είτε ως αυθύπαρκτη καλλιτεχνική παρουσία. Εκτός των άλλων, εκείνη την εποχή σημείωσε υψηλές πωλήσεις που «αγγίξανε» τις 50.000 αντίτυπα.

 

Ευθύς εξαρχής, ξεχώρισε το ομότιτλο κομμάτι το οποίο ήτανε πασίγνωστο στο εξωτερικό με τον τίτλο “Si me dejas no vale” και μέχρι και σήμερα δεν έχει πάψει να χορεύεται στα διάφορα πάρτι και ν’ ακούγεται στα κλαμπ. Άλλωστε, ο ίδιος ο Πασχάλης δεν το έχει βγάλει ποτέ από το ρεπερτόριο των κατά καιρούς «ζωντανών» και τηλεοπτικών εμφανίσεών του…

 

Από εκεί και πέρα, διαχρονική στιγμή του δίσκου είναι η περίφημη “Copacabana” του Barry Manillow η οποία προσφάτως ήλθε ξανά στην επικαιρότητα έστω και διασκευασμένη, για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού σποτ γνωστής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Πολύ γνωστό είναι και το «Τώρα ειν’ αργά» (“ Cada dia mas ”) που πολλά χρόνια μετά επανεκτέλεσε ο Διονύσης Σχοινάς , καθώς και τα δύο ντουέτα με τη Μπέσυ Αργυράκη («Μόνο εσύ, μόνο εσύ» , «Σε θέλω πιο πολύ» ). Εξάλλου, ακούστηκαν αρκετά τα «Η τρομπέτα» και «Μακάρι» .

 

Το ύφος του άλμπουμ δε διαφέρει από εκείνο που ακολούθησε ο ερμηνευτής γενικότερα στην καριέρα του. Χορευτικά κι ανάλαφρα κομμάτια, αλλά κι ερωτικές μπαλάντες που μιλάνε πάντα για την αγάπη και τον έρωτα. Μπορεί στις νεότερες γενιές όλα αυτά ν’ ακούγονται κάπως «μελό» και «γλυκανάλατα», αλλά ακόμη και το χειρότερο τραγούδι εκείνης της περιόδου είναι μακράν το καλύτερο του σημερινού «βομβαρδισμού» από «δημιουργίες» πιθανών και -κυρίως- απίθανων συνθετών και τραγουδιστών (εντός ή εκτός εισαγωγικών)…

 

Γενικότερα, πρόκειται για ένα δίσκο που «χορεύεται» είτε σε ξέφρενους λάτιν ρυθμούς, είτε σε πιο “slow”. Ισορροπεί απολύτως ανάμεσά τους και το αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι εναλλάσσονται μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το άλμπουμ να μη γίνεται μονότονο και μονοδιάστατο. Αξίζει τον κόπο να το αποκτήσετε, αλλά μόνο αν διαθέτετε πικάπ καθώς υπάρχει αποκλειστικά σε βινύλιο…

 

Παραγωγός ήταν ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου και η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Polysound με ηχολήπτη τον Γιάννη Σμυρναίο . Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας επιμελήθηκε ο Κώστας Κλάββας .
 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus