Blog : vinylmaniac

"Ηλίας Κλωναρίδης"

| |
13 Μαΐου 10, 08:57

 

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και ιδιαίτερα μετά τη μεταπολίτευση, το ελληνικό τραγούδι έχει αρχίσει να παίρνει έναν άλλο δρόμο. Ο κόσμος θέλει να ξεχάσει τα δύσκολα χρόνια που πέρασε και να διασκεδάσει. Έτσι λοιπόν, τα «εμβατήρια» και τα «πολιτικά» άσματα αρχίζουνε να οπισθοχωρούνε και δίνουνε τη θέση τους σε πιο «ελαφρά» ακούσματα, τα οποία οδηγούνε σ’ ένα νέο είδος ψυχαγωγίας μακριά από προβληματισμούς, σκέψεις και αναλύσεις.

 

Κάπου εκεί, ο τότε παραγωγός της Columbia Γιώργος Πετσίλας (άλλοτε μέλος του θρυλικού «Τρίο Καντσόνε» και πρώην σύζυγος της Νάνας Μούσχουρη ) δίνει μια κασέτα στον Γιώργο Κατσαρό , προκειμένου ν’ ακούσει μια καινούργια φωνή. Ο συνθέτης εντυπωσιάζεται, αφού ακούει ένα τραγουδιστή να ερμηνεύει από λαϊκά μέχρι λάτιν και βυζαντινούς ύμνους, αλλά και μπαλάντες. Το όνομά του, Ηλίας Κλωναρίδης

 

Γεννημένος στο Περιβολάκι Λαγκαδά, από πολύ μικρός «ζυμώνεται» με το τραγούδι έχοντας το ρόλο του ψάλτη στην εκκλησία του χωριού του. Έχοντας λοιπόν ως «όπλο» μια φωνή κατευθείαν βγαλμένη από τη βυζαντινή εποχή, έρχεται στην Αθήνα και η πρώτη μεγάλη στιγμή του είναι δίπλα στον Γιάννη Μαρκόπουλο , ερμηνεύοντας τόσο στη δισκογραφία όσο και σε συναυλίες τους «Ελεύθερους πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού στο πλάι του Νίκου Ξυλούρη και της Ειρήνης Παππά .

 

Ο Κατσαρός λοιπόν ακούγοντας τη φωνή του, αποφασίζει αμέσως να του γράψει τραγούδια. Με τη στιχουργική συνεργασία του Πυθαγόρα , ετοιμάζει δώδεκα δημιουργίες οι οποίες κυκλοφορούνε το Πάσχα του 1979 και σχεδόν αμέσως προκαλούν αίσθηση. Το κοινό ακούει μιαν «αλλόκοτη» φωνή να τραγουδά κομμάτια υψηλών απαιτήσεων και την πρώτη έκπληξη διαδέχεται ο θαυμασμός. Ο δίσκος με τίτλο το ονοματεπώνυμο του τραγουδιστή (« Ηλίας Κλωναρίδης ») αρχίζει σιγά-σιγά να «κινείται» εμπορικά και σταδιακά να βγάζει επιτυχίες που μείνανε διαχρονικές.

 

Πρώτη απ’ όλες, ο « Αυγερινός ». Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι εδώ ο Κλωναρίδης δίνει μιαν από τις σπουδαιότερες ερμηνείες που παρουσιαστήκανε στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Ο Κατσαρός του είχε πει ότι αυτό το τραγούδι λέγεται «μια κι έξω» και τον άφησε ν’ αυτοσχεδιάσει, κάτι που κάνει το κομμάτι μοναδικό κι «απαγορευτικό» για οποιονδήποτε άλλον επιχειρήσει να το πει.


Εν συνεχεία, οι « Δρόμοι της Αθήνας » με το σαξόφωνο του συνθέτη να δίνει άλλο τόνο, το υπέροχο « Υπάρχει αγάπη », η αγαπημένη « Θεσσαλονίκη » και το «επιβλητικό» « Έρχομαι », είναι τραγούδια που ακουστήκανε λίγο έως πολύ και κάνανε γνωστό τον Κλωναρίδη. Σίγουρα άξιζε να πάει πολύ ψηλά, όμως έπεσε κι εκείνος «θύμα» της πολιτικής των εταιρειών και της ευχέρειάς τους ν’ «ανεβοκατεβάζουνε» τραγουδιστές όποτε και όπως θέλουνε…

 

Τα κομμάτια θα μπορούσανε να χαρακτηριστούνε λαϊκά, υπάρχουν όμως και αρκετές μπαλάντες. Γενικότερα, είναι ένας δίσκος «κομμένος και ραμμένος» για τη φωνή του Κλωναρίδη ο οποίος πολύ συχνά με τους «αυτοσχεδιασμούς» του δίνει ένα ξεχωριστό τόνο στην όλη δουλειά.

 

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στον Πυθαγόρα. Ήταν η τελευταία του συνεργασία με τον Γιώργο Κατσαρό, ένα «δίδυμο» που έγραψε μεγάλη ιστορία και χρυσές σελίδες στο ελληνικό τραγούδι για 15 ολόκληρα χρόνια. Λίγους μήνες μετά (14 Νοεμβρίου 1979), ο σπουδαίος στιχουργός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 49 ετών και φαίνεται ότι είχε προαισθανθεί το τέλος του, αφού αρκεί ν’ ακούσει κάποιος τα «Έρχομαι» και « Άνοιξε ουρανέ » για να το καταλάβει.

 

Ο συνθέτης αρκετά χρόνια αργότερα είπε ότι παραξενεύτηκε πολύ όταν πήρε στα χέρια του αυτούς τους στίχους, αφού μέχρι τότε ο Πυθαγόρας δεν είχε δώσει δείγματα τέτοιου «πεσιμισμού». Μάλιστα, για πρώτη φορά χρησιμοποιεί αποσπάσματα από την ελληνική ποίηση τόσο στο «Έρχομαι» (« Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια »), όσο και στο «Θεσσαλονίκη» (« Το χάσμα π’ άνοιξε ο σεισμός κι ευθύς εγιόμισ’ άνθη »). Ίσως να ήτανε και η τελευταία στιχουργική κατάθεση του Πυθαγόρα, αν και τον Ιούνιο κυκλοφορήσανε «Τα τραγούδια της Χαρούλας» του Μάνου Λοϊζου , τρία από τα οποία υπέγραφε εκείνος…
 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus