Blog : vinylmaniac

"Τα αντιπολεμικά"

| |
28 Οκτωβρίου 10, 00:01

 
Η Ελλάδα του 1978 ελάχιστα έμοιαζε με την αντίστοιχη της δικτατορικής περιόδου. Τότε που όλος ο κόσμος έτρεχε στα «κρυφά σχολειά» των μπουάτ της Πλάκας για ν’ ακούσει ένα «υπόγειο» μήνυμα, κάποιο υπονοούμενο, κάτι εν πάση περιπτώσει που να τον οπλίζει μ’ ελπίδα ότι όλα θ’ αλλάξουν. Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν εκ των πρωταγωνιστών αυτής της διάθεσης του λαού, καθώς τα τραγούδια του μοιάζανε με πολιτική πράξη κι αντίδραση στην τυραννία της χούντας…


Ωστόσο, από το 1974 και μετά ο ίδιος και οι υπόλοιποι «συνοδοιπόροι» του αρχίσανε σιγά-σιγά να μπαίνουνε στο περιθώριο. Το πολιτικό τραγούδι σταδιακά έπαψε να εκφράζει το κοινό, που πλέον ήθελε να διασκεδάσει, να χορέψει και να ξεχάσει όσα πέρασε. Έτσι καταφέρανε και βγήκανε στο χώρο κάτι «απερίγραπτοι και κομήτες» όπως τους χαρακτήρισε ο Γιώργος Νταλάρας , σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους μιας ολόκληρης εποχής που μπορεί να ήτανε δύσκολη, αλλά «γέννησε» θησαυρούς…


Επομένως, όταν το φθινόπωρο του 1978 βγήκανε στην αγορά « Τα αντιπολεμικά » σε μουσική Λίνου Κόκοτου -από τους πλέον αντιπροσωπευτικούς δημιουργούς του «Νέου κύματος» στη δεκαετία του ’60- και στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου με ερμηνευτή τον Νίκο Ξυλούρη , το κοινό απλώς αδιαφόρησε. Ποιος θα ενδιαφερότανε να ξανακούσει για πολέμους, στρατιώτες, προδοσίες κ.τ.λ.; Βεβαίως, ο αξέχαστος Κρητικός λυράρης έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του πιστός στις αρχές του και δεν πρόδωσε ποτέ την «αποστολή» του. Ουδέποτε δέχτηκε να πάει με το «ρεύμα» της εποχής και το τι «πουλάει», επιλέγοντας να κάνει δίσκους που εκφράζανε πρώτα απ’ όλα εκείνον ασχέτως της εμπορικότητας που θα είχανε…


Τότε φυσικά ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν η τελευταία «έντεχνη» δισκογραφική δουλειά του Ξυλούρη, αφού η κλεψύδρα της ζωής του είχε αρχίσει να μετρά αντίστροφα και θα άδειαζε ενάμισι χρόνο αργότερα. Την εποχή που ηχογράφησε « Τα αντιπολεμικά », το μικρόβιο είχε ήδη μπει στο αίμα του και τον «έτρωγε» σιγά-σιγά χωρίς όμως τότε ακόμη εκείνος να γνωρίζει κάτι...


Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, το άλμπουμ πέρασε απαρατήρητο. Η αλήθεια είναι ότι όντως η θεματολογία του ήτανε κάπως ξεπερασμένη για τον Έλληνα της εποχής, ασχέτως αν το ζήτημα του πολέμου θ’ απασχολεί πάντα και παντού τον άνθρωπο σε όλη τη γη. Δε μπορούμε όμως να μην αναγνωρίσουμε τις πολύ καλές μουσικές του Κόκοτου, τους εξαιρετικούς στίχους του Χριστοδούλου και βεβαίως τις ερμηνείες του «Ψαρονίκου» που δε χρήζουν ιδιαίτερου σχολιασμού.


Τα μοναδικά τραγούδια που κάπως ακούστηκαν, είναι «Ο μικρός στρατιώτης» και το υπέροχο ζεϊμπέκικο «Γεννήθηκα σε μια στιγμή» που έκτοτε συμπεριληφθήκανε σε αρκετές συλλογές με κομμάτια του τραγουδιστή. Όπως και πολλοί άλλοι δίσκοι του, έτσι κι ο συγκεκριμένος άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια όταν ο ερμηνευτής είχε φύγει από τη ζωή και υπήρχε μια γενικότερη αναζήτηση του έργου που άφησε πίσω του…


Παραγωγός ήταν ο Γιώργος Πετσίλας και η ηχογράφηση έγινε στα στούντιο της Columbia με ηχολήπτες τους Γιώργο Κωνσταντόπουλο και Τάκη Φιλιππίδη, καθώς και στο στούντιο Action με ηχολήπτες τον Γιάννη Τριφύλλη και τον Γιάννη Κιουρκτσόγλου.

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus