Blog : YannisV

Φοίβος Δεληβοριάς - Συνέντευξη

| |
18 Φεβρουαρίου 11, 13:50
Φοίβος Δεληβοριάς - Συνέντευξη

...Προτιμώ να κάνω αύτη την περίοδο ένα δίσκο που μιλάει για έναν άνθρωπο που ηττάται επειδή έχει «ανοιχτή» καρδιά, που το θεωρω πιο συμβολικό, από το να βγω και να το παίξω όψιμος επαναστάτης...


Συνέντευξη: Γιάννης Βλάσσης


Ο φίλτατος Φοίβος Δεληβοριάς βρέθηκε στο μικρόφωνο του mygreek.fm και με πολύ καλή χρήση της Ελληνικής γλώσσας μας μίλησε για πολλά ενδιαφέροντα, όπως το πως δημιούργησε τον «Αόρατο Άνθρωπο», το πως αντιλαμβάνεται τη μουσική, την αγάπη του για τους αυθεντικούς καλλιτέχνες και τα κοινωνικά φαινόμενα!


Εμφανίσεις στο Μετρό και ανά την Ελλάδα ως αόρατος άνθρωπος. Πως βγήκε αυτή η δουλεία, μίλησε μου για τα τραγούδια του τελευταίου σου άλμπουμ;
Ο «Αόρατος άνθρωπος» είναι αυτό που λένε οι Αμερικάνοι, ένα break up άλμπουμ, ένας δίσκος χωρισμού που το έκανα καθαρά για θεραπευτικούς λόγους. Το 2008 είχα ένα μεγάλο χωρισμό και άρχισα να γράφω τέσσερα, πέντε κομμάτια που δεν μπορείς να τα αποφύγεις και μιλάνε για την απώλεια. Μόλις άρχισε να περνάει ο πόνος του χωρισμού, σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να γράψω ένα δίσκο που θα είναι όλοκληρος αφιερωμένος στον άνθρωπο που χάνουμε, για τις νευρωτικές σχέσεις, τις σχέσεις μέσω facebook, skype, μέσω texting. Μάλιστα όταν ηχογραφούσαμε το δίσκο τον λέγαμε για πλάκα με τα παιδιά «Ο μεγάλος νευρωτικός». Επειδή όμως παρατήρησα ότι όλα τα κομμάτια είναι σαν να μιλάς σε κάποιον που δεν είναι παρών μου ήρθε στο μυαλό η νουβέλα επιστημονικής φαντασίας «Ο αόρατο άνθρωπος», που έχει γίνει και ταινία και σκέφτηκα ότι ο ερωτευμένος άνθρωπος είναι πάντα αόρατος, που όλους τους βλέπει μέσα από έναν παραμορφωμένο φακό και ήθελα αυτός ο δίσκος να έχει την ματιά αυτού του ανθρώπου. Όποτε έτσι πήρε και τον τίτλο του.

 


Όντως και το Bolero όταν το άκουσα μου άφησε αυτή την εντύπωση.
Άμα ακούσεις σερί και τα τριανταέξι λεπτά του δίσκου θα καταλάβεις ότι είναι μία διαδοχή γεγονότων. Είναι ένα concept άλμπουμ όπως λένε.


Με αυτό το άλμπουμ ακολούθησες μία ανεξάρτητη γραμμή. Εσύ έκανες την παραγωγή και το άλμπουμ διανέμεται από την Inner Ear. Συνειδητή ή αναγκαστική επιλογή;

Η επιλογή της δισκογραφικής δηλαδή να είναι μία ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία, είναι πολύ σημαντική. Αποφάσισα να φύγω από τη Sony ενώ μιλάγαμε για επαναδιαπραγμάτευση συμβολαίου, απλά γιατί ήθελα να πάω σε κάτι πιο μικρό, που το πιστεύω πιο πολύ. Είναι μία εποχή που το μεγάλο σύστημα όπως και να είναι αυτό, έχει αρχίσει να «κρασάρει».
Αντίθετα βλέπεις θεατρικές ομάδες ανεξάρτητες, ταινίες ανεξάρτητές που δεν το περίμενες να πηγαίνουν καλά, όπως ο Κυνόδοντας που πάει και στα Όσκαρ. Και το ίδιο πιστεύω για τη δισκογραφική εταιρία. Όταν είναι μία συνειδητή ομάδα ανθρώπων, είτε είναι οι Inner Ear, είτε είμαστε εγώ με το γκρουπ μου που μπαίνουμε σε ένα στούντιο και ηχογραφούμε, εάν κάνουμε πραγματικά αυτό που θα θέλαμε, τότε αυτό πάει καλά.
Και το βλέπεις αυτό και παραδείγματα είναι η Μόνικα, η Μαριέττα Φαφούτη. Δηλαδή πρόσωπα που πριν από δέκα χρόνια ούτε μία εταιρία δεν θα γύρναγε να τους δει και τώρα γεμίζουν Λυκαβητούς.


Πάντως πολύ καλλιτέχνες φεύγουν και από τις μεγάλες δισκογραφικές γιατί δεν έχουν την αντιμετώπιση που τους αξίζει.
Εγώ είχα πολύ καλή αντιμετώπιση από τη Sony και έχω να το λέω. Αισθάνομαι όμως ότι όλο αυτό το μοντέλο που «κράσαρε» δεν έγινε τυχαία, αλλά από ένα είδος απληστίας του οικονομικού συστήματος και οι δισκογραφικές ακόμα είχαν φτάσει σε ένα σημείο να φτιάχνουν γιγαντιαία πράγματα τα οποία δεν είχαν απαραίτητα καλλιτεχνική αξία. Κοίτα και οι μεγάλοι popstars είχαν πάντα κάποια καλλιτεχνική αξία. Η Britney και τα boybands όπως οι N’Sync έδειχναν όμως ότι το σύστημα θέλει απλώς να αναπαράγει μουσικούς και όχι να βγάλει μία καινούρια μεγάλη τραγουδίστρια ή ένα μεγάλο γκρουπ. Το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα, δηλαδή το λαϊκοπόπ υβρίδιο ή άλλα υβρίδια που δεν έχουν να κάνουν με το λαϊκό ή το ποπ τραγούδι μας ή την τραγουδοποιία μας, ήταν υβρίδια φτιαχμένα καθαρά εταιρικά, που εβγαίναν και αποκτούσαν ένα συντριπτικό μέγεθος, καταπλακώνοντας τα όλα θέλοντας να αποκτήσουν το παραπάνω και το παραπάνω με δανεικά στοιχεία, κάνοντας το σύστημα να κρασάρει.
Επομένως για εμένα ήταν πολύ συνειδητή απόφαση να αλλάξω εταιρία και να πάω σε μία δισκογραφική που έχει μία ακμαία πρόταση και σου λέει: είμαστε πέντε άνθρωποι, βγάζουμε πέντε δίσκους που τους αγαπάμε και θέλουνε να τους κάνουμε επιτυχία. Οι άλλοι έβγαζαν πενήντα δίσκους και έκανε επιτυχία ο ένας. Μπορεί να με αγαπούσαν, να μου συμπεριφέρονταν σωστά στη δισκογραφική, αλλά το σύστημά τους δεν με βοηθούσε.

 


Σαν τραγουδοποιός δίνεις το στίγμα της εποχής και κοινωνικά και πολιτικά. Τώρα που το πολιτικό τραγούδι έχει αρχίσει να ανεβαίνει και πάλι, πως δεν έκανες και εσύ κάτι ανάλογο;
Γιατί δεν μου αρέσουν τα όψιμα πολιτικά τραγούδια που γράφονται γιατί ξεσπάνε πολιτικές κρίσεις. Το να γράφονται τραγούδια επειδή υπάρχει κρίση ή σκοτώθηκε ένα παιδί, το θεωρώ λίγο υποκρισία. Πολιτικά τραγούδια πρέπει να γράφονται εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Παραδείγματος χάρη στους Ολυμπιακούς που είναι όλοι ευχαριστημένοι, είναι μία καλή ευκαιρία να γράψεις ένα τραγούδι που βγάζει μία άλλη φωνή. Τώρα με το που δολοφονήθηκε ένα παιδάκι δεκαπέντε χρονών και όλοι στερήθηκαν κάτι από το πορτοφόλι τους όλοι έγιναν επαναστάτες και αντιεξουσιαστές. Προτιμώ να κάνω αύτη την περίοδο ένα δίσκο που μιλάει για έναν άνθρωπο που ηττάται επειδή έχει «ανοιχτή» καρδιά, που το θεωρω πιο συμβολικό, από το να βγω και να το παίξω όψιμος επαναστάτης. Οι ίδιοι άνθρωποι που στα 1980s το έπαιζαν ιδεαλιστές και Πασόκ, στα 1990s ήταν όλοι νεοφιλελεύθεροι χρηματιστηριάκιδες και στα 2000s το παίζαν Ολυμπιακή ιδέα, τώρα το παίζουν όλοι αντιεξουσιαστές. Ας έχουμε λίγη σοβαρότητα!


Και εκτός από τα καινούρια τραγούδια, τι άλλο θα ακούσουμε στις εμφανίσεις σου;

Θα ακούσουμε τα παλιά μου τραγούδια σε νέες εκδοχές, πιο ηλεκτρονικές, έως και με χορευτική διάθεση. Το φανταζόμουν όλο το πρόγραμμα σαν b-movie της δεκαετίας του ’40, με αόρατους ανθρώπους και ήρωες που γίνονται λυκάνθρωποι ή γιγάντιαιες γυναίκες που ποδοπατούν ουρανοξύστες, σαν παλιές ταινίες οι οποίες προβάλλονται κατα τη διάρκεια της παραστασής και η μουσική θα θυμίζει λίγο vintage, αλλά κάτι πολύ έντονο που να κινείται το σώμα. Για εμένα αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, δηλαδή να μπορεί να φτάνει μέχρι το σώμα. Το μεγάλο πρόβλημα του κόσμου σήμερα είναι η νάρκωση, η παραίτηση και αυτή ξεκινάει πνευματικά και οδηγεί στο σώμα. Αν μία μουσική έχει τη δυνατότητα αυτό να το ρυθμίσει, τότε είναι κάτι πολύ καλό.

 


Είσαι ένα καλλιτέχνης που βγάζει την προσωπικότητα του, μέσα από τα τραγούδια του. Είσαι προσωπικός καλλιτέχνης ή σε ενδιαφέρει οι δουλείες σου να αρέσουν και στο κόσμο;

Φυσικά και με ενδιαφέρει και έχω μεγάλη χαρά όταν ένας δίσκος μου γίνεται χρυσός ή το μαγαζί γεμίζει και το θεωρώ μεγάλη αναγνώριση. Δεν με ενδιαφέρουν μόνο αυτά που λένε οι κριτικοί κτλ. Από την άλλη αυτό θα ήθελα να γίνεται και με τραγουδιστές και τραγούδια που μου αρέσουν εμένα προσωπικά. Βέβαια δεν με γοητεύει ούτε όμως να κάνω κάτι με βάση τι γούστα έχει ο κόσμος φέτος κτλ. Με γοητεύει που έχω γράψει τραγούδια σαν το “Εκείνη”, που είναι δύσκολο τραγούδι, το ξέρει ο κόσμος και το αγαπά.


Όντως, ο δίσκος “Χάλια”, ήταν αρκετά επιτυχημένος και καλλιτεχνικά και εμπορικά.

Ναι και εκεί δεν είχα υποχωρήσει. Άκουγαν τραγούδια για τον πατέρα μου ή για ένα σκύλο στο Κολωνάκι, για τη γυναίκα του φίλου μου του Πατώκου, για τη ζωή μου. Όπως και ο “Καθρέφτης” που επίσης το αγάπησε ο κόσμος και αυτό είναι που με συγκινεί στην εμπορική επιτυχία. Δηλαδή να γίνεται μέσω έρωτα: εγώ είμαι αυτός και το κοινό σου λέει ότι σε αγαπάει.


Πως σου φαίνεται η ελληνική μουσική του σήμερα;

Πολύ αισιόδοξα μπορώ να πω. Παρά το γεγονός ότι εννιά στους δέκα κάνουν downloading στους δίσκους και ο κόσμος στα live δεν είναι και αυτός που ήταν πριν από δύο, τρία χρόνια το βλέπω αισιόδοξα σαν μουσική. Δηλάδή θεωρώ ότι βγήκαμε λίγο από τη μονοτονία του λαϊκο-ποπ ή του προβλεπόμενου εντέχνου, χωρίς να μιλάω για τους ταλαντούχους της σκηνής του εντέχνου, αλλά για αυτούς που είχαν υιοθετήσει ένα ύφος λίγο Μεγάλη Παρασκευή, λίγο πολιτική και πουλάγανε με αυτόν τον τρόπο. Αυτά φύγανε. Δηλαδή ο κόσμος πλέον ακούει και ήχο. Θέλει να ακούσει και κάτι που θα μιλήσει πρώτα από όλα στη σύγχρονη εαυσθησία του. Εμένα με κάνει να νιώθω αισιόδοξος. Δεν είσαι πλέον οπαδός ενός ήχου. Είσαι ελεύθερος ακροατής και σε αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο το youtube. Πλέον δεν μας κατευθύνει το ραδιόφωνο ή η τηλεόραση.

 


Εσύ χρησιμοποιείς τα social networks;

Είμαι στο Facebook με ψευδώνυμο, γιατί θέλω να έχω μόνο τους εκατό φίλους που ξέρω πραγματικά, υπάρχει και ένα fun page από θαυμαστές και περνάω ευχάριστα, κάνοντας posting ένα βίντεο σε ένα φίλο κτλ. Είναι ένας ωραίος τρόπος αλληλογραφίας.


Και πως το βλέπεις ότι όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες γράφουν αγγλικό στίχο;
Για να κάνουμε και λίγο πλάκα φαίνεται ότι τα φροντιστήρια έκαναν καλύτερη δουλεία από τα σχολεία. Εμένα με στεναχωρεί λίγο με την έννοια ότι θεωρώ πολύ δυνατό πράγμα την ελληνική ιδιαιτερότητα και το λέω ελπίζοντας να μην ακουστεί φασιστικό. Απλά θεωρώ ότι κάθε τραγούδι με ελκύει και για τον τόπο από τον οποίο κατάγεται. Ακούς Αμερικάνικη μουσική γιατί θες να αισθανθείς ότι είσαι στη Νέα Υόρκη ή στο Τέξας, ανάλογα με το τραγούδι. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό το «χρώμα» μας, είτε στη μουσική, είτε στη γλώσσα. Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Είμαι πάντως από τους ανθρώπους που δεν κολλάω σε αυτά και με ενδιαφέρει πάντα το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Άμα παραδείγματος χάρη ακούω το «Bloody Sth» της Μόνικα ή ένα τραγούδι του Leon ή ένα τραγούδι της Μαριέττας Φαφούτη και είναι αριστούργημα, προτιμώ να το ακούσω με κακούς ελληνικούς στίχους. Από την άλλη θα μου άρεσε να γράφτονται όλα τα τραγούδια με καλούς ελληνικούς στίχους. Οι Κόρε Ύδρο γράφουμε έλληνικό στίχο που να έχει απαίτηση, που να μίλαει για τα πάντα, που να φιλοδοξεί. Ποιο φιλοδοξεί από αυτά που έχουν αγγλικό στίχο;


Έχεις συνεργαστεί με ανθρώπους όπως η Καίτη Γαρμπή. Θα έκανες κάτι έξω από τα νερά σου;

Ναι, έχω συνεργαστεί με την Καίτη Γαρμπή, με πολύ αγάπη. Δηλαδή την εκτιμώ ως πρόσωπο που έχει πολύ αγάπη για τη μουσική και γι’αυτό που κάνει και έτσι συνεργαστήκαμε, επειδή ταίριαζε πάρα πολύ με αυτό που ήθελα να κάνω, σε εκείνο το δίσκο. Θα το ξαναέκανα αρκεί να έχω ένα λόγο να το κάνω και να μου προκαλεί ο άλλος όπως η Καίτη, την ίδια συγκίνηση και αγάπη.


Δηλαδή «έκαστος στο είδος του», οποιαδήποτε μουσική και αν κάνει ο καθένας;

Σίγουρα και εξάλλου στην Ελλάδα είναι ελάχιστα τα είδη μουσικής. Υπάρχει ένα λαϊκό τραγούδι με παράδοση, αρκετά ενδιαφέρον και ένα ελαφρό τραγούδι που έχει μετασχηματιστεί στην ποπ, άντε έχει και τους χιπ-χοπάδες τώρα και κάποια άλλα υποείδη. Δεν μπορώ να απορρίψω κάποιον τραγουδιστή επειδή κάνει κάτι απλό, το θεωρώ έγκλημα. Μπορώ παρόλα αυτά να κρίνω και τους δικούς μας, αλλά και τους λαϊκούς και τους ποπ και τους οποιουδήποτε αλλά με την έννοια ότι αυτό το τραγούδι μου αρέσει, ενώ το άλλο δεν μου αρέσει. Ο καθένας πρέπει να κρίνεται με βάση τη ψυχή του. Δεν μπορώ να κρίνω τον Τερζή με βάση τη ψυχή του Παύλου Παυλίδη ή τον Παυλίδη με τη ψυχή του Βαμβακάρη.
Πολλές φορές ακούω στο ραδιόφωνο κάτι από την άλλη όχθη που λέμε, που με πολύ συγκινητικό τρόπο εκφράζει κάτι που θα το έλεγα και εγώ. Μου έχει συμβεί πολλές φορές, αλλά όχι τα τελευταία τρία, τέσσερα χρόνια. Πιστεύω ότι υπάρχει μία παρακμή σε αυτή τη σκηνή του λαϊκού τραγουδιού. Δεν έχω ακούσει δηλαδή πάρα πολύ καλά καινούρια τραγούδια.

 


Εσένα η κρίση σε έχει επηρεάσει και σαν τρόπο ζωής και στη δουλεία σου;

Σίγουρα γιατί με έχει επηρεάσει και έμμεσα. Δηλαδή τα μαγαζιά δεν δέχονται τόσο κόσμο όσο δέχονταν πριν κάποια χρόνια, ο κόσμος δεν έχει λεφτά για να βγεί, επομένως μένουν φίλοι μουσικοί άνεργοι ή μειώνονται τα μεροκάματά τους. Εδώ το μαγαζί είχε είκοσι ανθρώπους και ξαφνικά μειώνονται. Τώρα σε επίπεδο ψυχικό, επείδή μεγάλωσα σε μία οικογένεια που δεν είχε πολλά λεφτά και επειδή δεν έδινε αξία στα λεφτά, δεν με σοκάρει αυτό. Με σόκαρε ποιο πολύ όταν πριν από δέκα χρόνια, έβλεπα συμμαθητές μου να παντρεύονται σαν Ριτζ και Καρολάιν και να κάνουν εξαλλότητες. Τώρα μου θυμίζει τη ζωή που μεγάλωσα και δεν θα πω ότι προτιμώ την κρίση, απλά οι άνθρωποι τώρα λένε περισσότερο αλήθεια στους εαυτούς τους, για το ποιοι είναι και τι κάνουνε, παρά πριν πέντε χρόνια.


Πιστεύεις ότι υπάρχει φως στο τούνελ;

Το ελπίζω. Αυτά είναι πολύ χοντρά παιχνίδια, που τα παίζουν μεγάλοι παίχτες και δεν είναι στο χέρι μας. Τώρα ποια χώρα θα επιλεγεί κάθε φορά στη μονόπολη αυτή, είναι κάτι που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Αυτό που εγώ πιστεύω είναι ότι δεν πρέπει να είμαστε αδρανείς, όχι με έναν συνδικαλιστικό τρόπο, δηλαδή διεκδικώντας τα λεφτά μας, αλλά να είμαστε δημιουργικοί. Δηλαδή το δικό μου εμπόριο, μουσική, σινεμά θα προσπαθήσω να το αναπτύξω. Δεν μπορούμε να τα αφήνουμε όλα. Γιατί έτσι τα αφήσαμε και στην εντός εισαγωγικών φάση ευμάρειας.

 

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ


Ο Φοίβος Δεληβοριάς συνεχίζει τις εμφανίσεις του, Παρασκευή-Σάββατο στη μουσική σκηνή Μετρό και σε όλη την Ελλάδα.

 

 


 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus