Blog : YannisV

Νατάσσα Μποφίλιου - Συνέντευξη

| |
9 Μαρτίου 11, 00:37
Νατάσσα Μποφίλιου - Συνέντευξη

..... δεν θα επιθυμούσα ποτέ να είμαι elite καλλιτέχνης ούτε θέλω να είμαι κλεισμένη στον κόσμο μου. Κάνω αυτή τη δουλειά για να μην είμαι κλεισμένη στο κόσμο μου και να επικοινωνώ με τους ανθρώπους....

 

Συνέντευξη: Γιάννης Βλάσσης

Φωτογραφίες: Αλέξης Σιώζος

 

Μόλις γύρισες από Λευκωσία. Πώς πήγαν οι εμφανίσεις εκεί;
Είχα ξαναπάει στην Κύπρο και πέρσι που τελείωσα την χειμερινή μου. Βασικά είμαστε σε μια non-stop περιοδεία, από το Μάρτιο του 2009.
Γνωρίσαμε στην Κύπρο ανθρώπους που αγαπάνε τη μουσική μας, πολύ ζεστούς, ανοιχτούς και πάρα πολύ κοντά με το κοινό της Αθήνας. Ειδικά η δεύτερη ημέρα, ήταν πρεμιέρα.


Αλήθεια, βιντεοκλίπ πως και δεν έχεις γυρίσει, που θα σε βοηθούσε να σε γνωρίσει πιο μεγάλο κοινό μέσα από την τηλεόραση;
Δεν έχουμε κάνει, γιατί δεν υπήρξε ανάγκη. Κάναμε κάποια web-clips που το κάναμε περισσότερο για να προωθήσουμε τα τραγούδια στο ίντερνετ και δεν το θεωρήσαμε απαραίτητο. Και κάτι που δεν είναι απαραίτητο, δεν το κάνουμε. Δεν ακολουθούμε τους κανόνες της δισκογραφίας παρά μόνο ότι εμείς θεωρούμε απαραίτητο κάθε φορά. Ξεκινήσαμε με τη “Μικρή Άρκτο” γιατί αισθανθήκαμε ότι τότε μας ταίριαζε μία εταιρία με ένα πιο εικαστικό προφίλ. ‘Οταν αποφασίσαμε ότι θέλαμε να πάμε με μία εταιρία που έχει παράδοση, τότε πήγαμε στη Λύρα. Κρίνουμε αναλόγως με τη φάση που είμαστε για το τί θα κάνουμε.


Όμως με ένα βίντεοκλιπ σε βλέπει περισσότερος κόσμος και ειδικά τώρα που τα ραδιόφωνα λειτουργούν με playlist, δεν είναι ίσως πιο απαραίτητο;

Κοίταξε είχαμε ένα συγκεκριμένο budget και για εμάς ήταν πιο σημαντικό να κάνουμε μία καλή παραγωγή δίσκου, παρά ένα βίντεοκλιπ. Δεν θεωρώ ότι επειδή δεν κάναμε βίντεοκλιπ, μας στοίχισε σε πωλήσεις δίσκων, σε κόσμο κτλ. Εμείς είχαμε την πολύ μεγάλη τύχη η παράσταση μας να γίνεται γνωστή από στόμα σε στόμα και αυτό κερδήθηκε με πολύ κόπο. Δεν λειτουργήσαμε ποτέ σαν μία διαφημιστική πρόταση. Μας ενδιέφερε πιο πολύ να πεις εσύ, το είδα αυτό και μου άρεσε και πρέπει να πας.

 


Τι περιλαμβάνει το «ραντεβού» σας στο Μετρό;
Περιλαμβάνει δικά μας τραγούδια και τραγούδια που τα έχουμε επιλέξει και εξυπηρετούν το αποτέλεσμα της αίσθησης που θέλουμε να έχει ο θεατής, όταν φύγει από την παράσταση.


Είχα διαβάσει κάποια σχόλια και φήμες που είχαν ακουστεί για μία συνέντευξή σου στο «Ποντίκι Art», για παλιούς καλλιτέχνες και για το Χατζηγιάννη. Επειδή δεν την έχω διαβάσει και δεν γνωρίζω απόλυτα τι ειπώθηκε τι γνώμη έχει για το Χατζηγιάννη και για καλλιτέχνες παλιούς που συνεργάζονται με πιο εμπορικούς συνθέτες;

Καταρχήν όταν κάτι το λέω σαφώς και το πιστεύω και δεν έχω πρόβλημα να το πω. Νομίζω ότι ζούμε σε μία ελεύθερη χώρα και έχουμε κάνει αρκετούς αγώνες για να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας, οπότε είμαι υπέρμαχος της άποψης, όταν νιώθεις κάτι να το λες. Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι όλα αυτά δεν γράφτηκαν ποτέ, όπως τα είπα. Όμως δεν υπάρχει κανένας λόγος να βγω και να πω ότι δεν τα είπα έτσι, γιατί δεν μου αρέσει να εκθέτω κανέναν, ειδικά όταν αυτός ο άνθρωπος έχει πρώτα εκθέσει εμένα. Επειδή όμως έχει περάσει και τόσος καιρός, μπορώ να σου πω ότι δεν τα είπα έτσι ακριβώς, αν και η πραγματική μου άποψη δεν διαφέρει και τόσο πολύ από αυτά που ειπώθηκαν. Δηλαδή ήταν μεγάλη μου απορία ένας καλλιτέχνης να μην κάνει αυτό που είναι και να προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Ένας καλλιτέχνης που δεν μοίαζει με το Χατζηγιάννη, γιατί προσπαθεί να γίνει Χατζηγιάννης και δεν μένει ο Χατζηγιάννης όπως είναι και ο καλλιτέχνης όπως είναι, παραδείγματος χάρη. Δεν ξέρω όμως εξάλλου κατά πόσο αφορά τον κόσμο που θα έρθει να με δει, τι άποψη έχω για τον Χατζηγιάννη. Επίσης όπως γράφτηκαν τά πραγματα ήταν σαν να υποτιμούσα τους Κατσιμιχαίους και δεν ήταν αυτή ακριβώς η άποψή μου.


Γι’αυτό ίσως δεν θέλεις να βγαίνεις και πολύ στην τηλεόραση;

Κοίταξε εκτός από δύο, τρία ατυχή περιστατικά δεν έχω κάποιο παράπονο, αντιθέτος σαν πρόσωπο χαίρω της εκτίμησης των δημοσιογράφων και αυτό που μου έχουν δείξει, είναι πολύ τρυφερό και τους ευχαριστώ βαθιά. Ειδικά από το ραδιόφωνο και τους δημοσιογράφους. Δεν βγαίνουμε συχνά στην τηλεόραση γιατί δεν υπάρχουν τόσες πολλές εκπομπές που μπορούν να φιλοξενήσουν αυτό που κάνουμε, νομίζω. Δεν έχουμε καμμιά φοβία που να λέμε τηλεόραση, τζιζ κακό!

 


Εσύ τι ακούς από Ελληνικά μουσικά τραγούδια;

Εγώ είμαι πάρα πολύ περήφανη για τους καλλιτέχνες της γενιάς μου. Θεωρώ ότι είμαστε μία γενιά σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη και έχουμε να δείξουμε περισσότερα πράγματα. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Κωστής Μαραβέγιας, η Μόνικα, ο Χαρούλης, η Ελεωνόρα, η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Εμμανουηλίδης και η Μαρία Παπαγεωργίου, ο Τάρεκ, ο Μπάμπης Συνοδινός, ο Lolek, η Μαριέττα Φαφούτη.

 


Εσύ ήσουν τυχερή που έχεις κοντά σου πολλά χρόνια τον Θέμη και το Γεράσιμο. Πιστεύεις ότι είναι πιο εύκολο για ένα νέο καλλιτέχνη σήμερα, να βγει προς τα έξω και να δείξει τη δουλεία του;
Θεωρώ ότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Όταν εμείς αποφασίσαμε να ασχοληθούμε επαγγελματικά, υπήρχε ακόμα ελεύθερο ραδιόφωνο, υπήρχε δισκογραφική. Μπορούσε ένας καλλιτέχνης να βγάλει δίσκο και να τον πληρώσουν. Βέβαια το προλάβαμε αυτό στη δύση του. Τώρα είναι ακόμα πιο δύσκολο να βγάλεις δίσκο και να σου τον πληρώσουν, αλλά είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσεις σαν νέος μία δισκογραφική δουλειά, γιατί παλιότερα αν η δισκογραφική δεν σε πίστευε, δεν θα σε επικοινωνούσε με τίποτα. Ένας καλλιτέχνης δεν μπορούσε παλιότερα να βγει, να κάνει live μόνος του. Εμείς είμαστε πρώτοι που κάναμε live μόνοι μας και μας κοιτούσαν όλοι καλά καλά και έλεγαν τι κάνουν αυτοί! Τώρα ένας καλλιτέχνης μπορεί να βγει να κάνει live μόνος του, να επικοινωνήσει τη δουλειά του στο ίντερνετ. Άλλα πράγματα έχουν αλλάξει και άλλα έχουν δυσκολεύει. Τώρα το 90% μίας παραγωγής, πρέπει να πληρωθεί από την τσέπη σου. Βρισκόμαστε όμως σε ένα στάδιο μεταβικό όπου θα έρθουν καλύτερες μέρες, γιατί έχουμε φτάσει πάτο και θα έρθουν καλύτερες ημέρες, με έναν καινούριο κωδικό, που δεν τον έχουμε βρει ακόμα.


Λεφτά βγάζετε από τους δίκους;
Τα λεφτά ακόμα και από ένα δίσκο που πάει καλά, είναι αστεία. Είναι αστεία, σε σχέση με αυτό που έχεις δώσει και με το πως έχει δουλέψει ο καλλιτέχνης. Δεν υπάρχουν πια και πωλήσεις, δεν υπάρχουν ούτε συμβόλαια, ούτε παίρνεις πια προκαταβολές. Εμείς μπορούμε να ζούμε με μία αξιοπρέπεια, λόγω των lives. Δεν υπάρχουν πια τα τρελά λεφτά. Η δικιά μου η γενιά δεν τα έχει δει, ούτε πρόκειται. Και καλύτερα, γιατί αυτό θα μας κρατήσει πιο προσγειωμένους και θα μας βοηθήσει να μην πέσουμε τόσο εύκολα στην παγίδα που έπεσαν οι προηγούμενες γενιές. Όταν βγάζεις πολλά λεφτά και είσαι κλεισμένος στον κόσμο σου, στο μεγάλο σπίτι σου, ζεις μία ζωή διαφορετική από τους ανθρώπους της ηλικία σου και αναγκαστικά κάνεις μία μουσική που είναι πιο elite, πιο αποστασιωμένη, άρα χάνεις τον παλμό και την ουσία της τέχνης. Η δική μας γενιά δεν θα δει τα μεγάλα φράγκα, τα μεγάλα μαγαζιά, τις μεγάλες πωλήσεις.
Πρέπει να μπορείς να επικοινωνείς με την πραγματικότητα για να βάλεις σε αυτήν, το δικό σου στίγμα και τη δική σου διαφορετικότητα, αλλά πρέπει να γνωρίζεις τι συμβαίνει γύρω σου. Δηλαδή δεν μπορείς να είσαι ένα καλλιτέχνης που βγάζει δέκα χιλιάδες ευρώ το μήνα και να μπορείς να επικοινωνήσεις με ένα κοινό που πέρνει πεντακόσια και εξιακόσια ευρώ το μήνα ή δουλεύει τέσσερις ώρες στα stage και πέρνει τετρακόσια ευρώ. Αναγκαστικά υπάρχει μία τεράστια απόσταση, η οποία έχει επίπτωση στην τέχνη σου.
Εγώ εξάλλου δεν θα επιθυμούσα ποτέ να είμαι elite καλλιτέχνης ούτε θέλω να είμαι κλεισμένη στον κόσμο μου. Κάνω αυτή τη δουλειά για να μην είμαι κλεισμένη στο κόσμο μου και να επικοινωνώ με τους ανθρώπους. Υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να κάνουν το αντίθετο.

 


Έσενα σε έχουν εκτιμήσει ακόμα και μέσα που δεν δείχνουν ιδιαίτερη εκτίμηση προς τον ελληνόφωνο στίχο και όχι άδικα θεωρήσε από τις καλύτερες ερμηνεύτριες της γενιάς σου.
Μα δεν θεωρώ ότι κάποιος σνομπάρει τον Ελληνικό στίχο γιατί σνομπάρει τα ελληνικά. Αν έχει ακούσει ένα ελληνικό στίχο που είναι ας πούμε αναχρονιστικός και η γλώσσα του δεν είναι τόσο κοντά στον τρόπο που ζει, θα τον θεωρήσεις αδιάφορο. Αν όμως ένας ελληνικός στίχος μιλάει και για πράγματα που αφορούν και αυτόν που ακούει ξένη μουσική και ακούσει ένα στίχο πιο μοντέρνο και σύγχρονο όπως είναι του Γεράσιμου, γιατί να μην τον ακούσει. Εξάλλου το πρόβλημα δεν είναι ο ελληνικός στίχος. Ίσα ίσα, για εμένα είναι απαραίτητος. Δεν μπορεί ένας έλληνας καλλιτέχνης να μην έχει σχέση και με τον ελληνικό στίχο. Θα μου κάνει πολύ εντύπωση.


Ναι όμως υπάρχει και ένα κοινό που ακούει μόνο ξένη μουσική και από ελληνική μουσική μόνο Μόνικα.
Καταρχήν χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχει ένα μεγάλο κοινό που ακούει Μόνικα. Γιατί το να ακούς Μόνικα, από μόνο του σημαίνει ότι ακούς καλή μουσική. Αν ακούς Μόνικα επειδή είναι στα αγγλικά, τότε είσαι λίγο βλαχομπαρόκ.
Αποδέχομαι έναν ακροατή που ακούει μία μουσική, γιατί του αρέσει. Γιατί ταιριάζει στην αισθητική του, του λέει κάτι και τον συγκινεί.


Για την ελεύθερη διακίνηση της μουσικής, τι άποψη έχεις. Θα σου αναφέρω σαν πάραδειγμα το Μιχάλη Δέλτα που δήλωσε «Ετοίμαζα τον νέο δίσκο μου εδώ και τρία χρόνια και, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, κάποιοι μαλάκες τον συρρικνώνουν σε αρχείο mp3, προσφέροντάς τον δωρεάν. Αυτή δεν είναι μια νέα μετάβαση, είναι μια αμάζευτη ασυνειδησία».
Δεν μου αρέσει το τσάμπα, ειδικά όταν κάποιος έχει δουλέψει για να βγάλει αυτό. Όταν κάτι σου αρέσει και έχεις καταβάλει κάποιο ποσό να το αποκτήσεις το κοστολογείς και καλύτερα μέσα σου. Επειδή όμως οι συνθήκες έχουν αλλάξει, ο κόσμος δεν θα πάει σε ένα δισκοπωλείο για να αγοράσει ένα άλμπουμ. Έχει φύγει από αυτήν τη νοοτροπία του. Δηλαδή η γενιά του αδελφού μου, δεν το γνωρίζει το δισκοπωλείο. Άρα ο λόγος που κατεβάζουν τα πάντα, είναι γιατί το ίντερνετ είναι ο πυρήνας της ζωής τους, γενικά. Οπότε επειδή το ίντερνετ έχει μπει στη ζωή μας, πρέπει και εμείς να βρούμε έναν τρόπο να πληρωθούμε από αυτό. Δεν σημαίνει όμως ότι μπορούμε να κατεβάζουμε τσάμπα. Ναι να μην βγαίνουν δίσκοι αφού το επιβάλλει η εποχή, αν και εμένα με πονάει γιατί εγώ είμαι παλαιομοδίτισα μέχρι εκεί που δεν πάει, αλλά να το πάρεις από το ίντερνετ και να το πληρώσεις. Μην το κατεβάσεις τσάμπα. Στο εξωτερικο, τους φαίνεται φυσιολογικό να πληρώσουν να κατεβάσουν ένα άλμπουμ ή μία ταινιά.

 


Εσύ πως την βλέπεις την κρίση;
Κοίταξε δεν πιστεύω ότι είναι μία κρίση οικονομική. Είναι μία κρίση αξιών και μία κρίση πολιτικής αντίληψης. Ο κόσμος έχασε για πολλά χρόνια την αίσθηση ότι για να είναι καλά πρέπει να προστατεύσει ο ίδιος τον εαυτό του, σκορπίζοντας την ψήφο του σε ανθρώπους που την ξεφτύλισαν τελείος και φάγανε όλα τα λεφτά και βάζουν τώρα εμάς να πληρώσουμε για να ξεφύγουμε από τον πάτο. Δεν είναι δηλαδή ότι τα λεφτά χαθήκαν ξαφνικά. Τα λεφτά τα φάγανε, με την ανοχή των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι ψήφισαν τον κόσμο που τους έφαγε τα λεφτά. Όταν ήταν η ώρα να ψηφίσεις, δεν ψήφισες, όταν ήταν η ώρα να βγεις να διαδηλώσεις, δεν διαδήλωσες. Δεν έκανες τίποτα σαν πολίτης να προσπαθήσεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου, παρέμεινες παθητικός πολίτης. Ελπίζω το πάθημα να μας γίνει μάθημα και να βελτιώσουμε εμάς τους ίδιους. Ο Λένιν, λέει κάτι πάρα πολύ σημαντικό που το αναφέρω συνέχεια, αλλά αξίζει τον κόπο: «για να αλλάξεις κάτι πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου. Η επανάσταση ξεκινάει από εσένα και μετά από την οικογένεια». Πρέπει εμείς να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε κορόιδα για να μην μας πιάσει κανείς κορόιδο.
Δεν το λέω για να αισθανθούμε αισιόδοξα, αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι για να συνεχιστεί η ζωή και να κάνει τον κύκλο της, όταν έρχεται η παρακμή έρχεται και η ακμή. Το θέμα είναι αν αυτή η βελτίωση, θα μας ταιριάζει στο μέλλον. Λυπάμαι πάντως πολύ, για τους πολιτικούς που με εκπροσωπούν και λυπάμαι, που βλέπω να ζούνε άνθρωποι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Θεωρώ όμως ότι θα μας κάνει καλό εν τέλει.

 

Η Νατάσσα Μποφίλιου θα εμφανίζετε μέχρι τα μέσα Απριλίου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στη μουσική σκηνή Μετρό.

 

 




 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus