Blog : vinylmaniac

"Τα τραγούδια μας"

| |
24 Μαρτίου 11, 00:29

Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης κυλήσανε με το πολιτικό τραγούδι να παίζει βασικό ρόλο, ιδιαίτερα στις μπουάτ της εποχής καθώς τα -αποκλειστικά κρατικά τότε- ραδιοτηλεοπτικά μέσα προσπαθούσαν όσο μπορούσανε να μη το προβάλλουνε. Βγήκαν αρκετοί δίσκοι ανάλογου περιεχομένου, πολλοί από τους οποίους ήταν εξαιρετικοί και φυσικά είχαν ανάλογη απήχηση στο κοινό που ένιωθε ελεύθερο να εκφραστεί όπως ήθελε…


Με το εν λόγω είδος ασχολήθηκε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και ο Μάνος Λοϊζος . Μπορεί να έγινε γνωστός και δημοφιλής μέσα από τα «φωτεινά» λαϊκά τραγούδια που έγραψε κυρίως σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου , όμως όντας βαθύτατα πολιτικοποιημένος κι ανήσυχος δεν παρέλειπε μέσα σε αυτά να εντάσσει και ορισμένα που περιείχαν «υπόγεια» μεν, ξεκάθαρα δε μηνύματα…


Αφού λοιπόν το 1974 κυκλοφορεί τα « Τραγούδια του δρόμου » με υλικό που γράφτηκε μέσα στη δικτατορία και δεν κυκλοφόρησε κατά τη διάρκειά της για ευνόητους λόγους, περνάει το 1975 στα « Νέγρικα » που είναι γραμμένα λίγο πριν την έλευση του καθεστώτος και το 1976 αποφασίζει να παρουσιάσει την πρώτη του μετά τη μεταπολίτευση δισκογραφική δουλειά με καινούργια τραγούδια πάνω σε στίχους του Φώντα Λάδη , με τον οποίο τον συνέδεε φιλία ετών.


Ωστόσο, κι αυτά είναι «αυστηρά» πολιτικά και μιλάνε για τους εργάτες, την εκμετάλλευσή τους από τα αφεντικά, τους αγώνες τους για να βρούνε το δίκιο τους, τις συνθήκες εργασίας τους κ.τ.λ. Πρόκειται για « Τα τραγούδια μας » που κυκλοφορούνε τον Οκτώβριο του 1976 και βεβαίως δε θα μπορούσανε να είχαν άλλον ερμηνευτή πλην του Γιώργου Νταλάρα . Δεν είναι μόνο που ο Λοϊζος είχε χρόνια συνεργασία και φιλική σχέση με τον τραγουδιστή, όσο το γεγονός ότι εκείνος ήταν ο βασικός ερμηνευτής των πολιτικών και γενικότερα κοινωνικών τραγουδιών του συνθέτη, αλλά και άλλων συναδέλφων του…


Φυσικά, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης δεν είδανε με καλό μάτι την εν λόγω δουλειά και με το που βγήκε στα δισκοπωλεία, εν ριπή οφθαλμού απαγορεύσανε τη μετάδοση των οκτώ από τα έντεκα κομμάτια του δίσκου. Οι συντελεστές του διαμαρτυρηθήκανε για τη λογοκρισία που τους επιβλήθηκε, αφενός παραθέτοντας συνέντευξη Τύπου κι αφετέρου παρουσιάζοντάς τα σε μια μεγάλη συναυλία λίγο καιρό αργότερα στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης.


Εκτός του Νταλάρα που ερμήνευσε σχεδόν όλο το εν λόγω άλμπουμ, σ’ αυτή συμμετείχανε και η Χάρις Αλεξίου με τη Μαρία Φαραντούρη καθώς ο Λοϊζος θέλησε να στείλει το μήνυμα ότι μπορεί γενικότερα τα κοινωνικοπολιτικά τραγούδια του να ήταν αποκλεισμένα από τα ΜΜΕ, όμως τίποτε δε θα τα εμπόδιζε να φτάσουνε στον κόσμο. Έτσι, εκείνη την ημέρα ακουστήκανε και «Τα νέγρικα», αλλά και τα περισσότερα «κομμένα» δημιουργήματά του…


Δικαιώθηκε απολύτως, αφού « Τα τραγούδια μας » μπορεί σχεδόν ποτέ να μην ακούστηκαν από τηλεόραση και ραδιόφωνο, όμως η εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία τους ήτανε τεράστια. Πουληθήκανε περισσότερες από 100.000 αντίτυπα και τα περισσότερα από τα τραγούδια έγιναν «εθνικοί ύμνοι» της απανταχού εργατικής τάξης. Άλλωστε, μέχρι και σήμερα τα ακούμε να πρωταγωνιστούνε στις κατά καιρούς απεργιακές κινητοποιήσεις που γίνονται. Μπορεί για τους νέους της τωρινής εποχής να θεωρούνται εντελώς ξεπερασμένα, όμως τα μηνύματα που περνούν είναι επίκαιρα και στις μέρες που διανύουμε…


Οι δύο περισσότερο δημοφιλείς κι ακουσμένες στιγμές του δίσκου είναι «Το δέντρο» και το «Πάγωσε η τσιμινιέρα», καθώς και το «Λιώνουν τα νιάτα μας». Ο Λοϊζος επέλεξε να γράψει μελωδίες κατά βάση λαϊκές, αφού σαφώς το έργο απευθυνότανε στις μάζες της μεσαίας και κατώτερης κοινωνικής τάξης, αλλά και ο ίδιος είχε απολύτως εξοικειωθεί με το εν λόγω είδος από τα προηγούμενα χρόνια.


Παράλληλα με αυτά τα τραγούδια, στον ίδιο κύκλο ο Λάδης είχε γράψει και τα «Άνεργος» και «Στη διαδήλωση» τα οποία όμως δε συμπεριληφθήκανε τότε στο άλμπουμ. Το 1981 τα ηχογράφησε ο Μπάμπης Αντωνίου σ’ ένα δίσκο 45 στροφών και με τη δική του φωνή πρωτοκυκλοφορήσανε στο εμπόριο, όμως τουλάχιστον ο «Άνεργος» είχε ηχογραφηθεί το 1976 με τον ίδιο τον Νταλάρα και πριν λίγες ημέρες περιλήφθηκε στην επανέκδοση του δίσκου από κυριακάτικη εφημερίδα...


Κλείνοντας, ν’ αναφέρουμε ότι ο Λοϊζος ήθελε να ηχογραφήσει την «Τσιμινιέρα» και με εργάτες στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά για να
«κλείσει» το άλμπουμ μ’ ένα πιο άμεσο τρόπο, όμως κάτι τέτοιο τεχνολογικά ήταν αδύνατο κι έτσι περιορίστηκε στη χορωδία του Γιώργου Κακίτση στο στούντιο…


Παραγωγός ήταν ο Αχιλλέας Θεοφίλου και η ηχογράφηση έγινε στα στούντιο της Columbia με ηχολήπτη τον Στέλιο Γιαννακόπουλο και βοηθούς τους Μίμη Καννή και Μανώλη Ψαρρά. Στο εσώφυλλο της πρώτης έκδοσης σε βινύλιο υπάρχουν οι στίχοι των τραγουδιών, καθώς και φωτογραφίες σχετικές με το θέμα του δίσκου. Σε ορισμένα τραγούδια συμμετέχουνε φωνητικά οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Θωμάς Μπακαλάκος, Γιώργος Ζωγράφος και Πίτσα Παπαδοπούλου…

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus