Blog : vinylmaniac

"Ότι ανεβαίνει... κατεβαίνει"

| |
7 Απριλίου 11, 01:58

Ο Γιώργος Μαρίνος είναι σίγουρα ένα από τα πιο ταλαντούχα πλάσματα που γεννηθήκανε σ’ αυτή τη χώρα σε οποιονδήποτε χώρο. Ο μοναδικός Έλληνας σόουμαν όλων των εποχών, ο οποίος αν αποφάσιζε να φύγει στο εξωτερικό είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο θα έκανε μια πολύ σπουδαία καριέρα. Δεν είναι και λίγο πράγμα επί 17 ολόκληρα χρόνια να γεμίζει κάθε βράδυ η «Μέδουσα» στου Μακρυγιάννη από το κοινό που ήθελε να τον απολαύσει στα πρωτοποριακά και αξεπέραστα προγράμματα που έφτιαχνε…


Κι όμως. Όσο λατρεύτηκε από τον κόσμο επί σκηνής, τόσο οι δισκογραφικές απόπειρές του δεν είχανε την αναμενόμενη απήχηση. Μεμονωμένες επιτυχίες κατά καιρούς έκανε (με κορυφαία το «Κάνε μου λιγάκι μμμ…»), όχι όμως και πωλήσεις ανάλογες του καλλιτεχνικού διαμετρήματός του και της αποδοχής που είχε από το κοινό…


Πάνω-κάτω το ίδιο συνέβη και με το άλμπουμ « Ότι ανεβαίνει…κατεβαίνει » που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1982. Ήταν η εποχή που ο Χάρρυ Κλυνν είχε ήδη γίνει «καθεστώς» στη δισκογραφία με εκατοντάδες χιλιάδων πωλήσεις των σατιρικών δίσκων που έβγαζε και η MINOS θέλησε ν’ «απαντήσει» με τον Μαρίνο στο ανάλογο είδος. Όχι ότι οι δικοί του υστερούσανε σε κάτι έναντι του «αντιπάλου» του, απλώς δεν είχανε την ανάλογη εμπορική επιτυχία…


Το ύφος του εν λόγω άλμπουμ δεν έχει μεγάλη διαφορά από τα προηγούμενα του δημοφιλούς σόουμαν. Σε αντίθεση με τον Κλυνν, αυτός εστίασε κυρίως στο μουσικό κομμάτι και λιγότερο στην πρόζα κι έτσι του δίνανε τραγούδια πολλοί κι εκλεκτοί δημιουργοί.


Εδώ λοιπόν συναντάμε τον Γιώργο Κατσαρό , τον Κώστα Τουρνά , τη Δάφνη Γεωργίου (τέως Ζούνη), τον μόνιμο συνεργάτη και μαέστρο του Μαρίνου Νίκο Δανίκα , αλλά και τον Γιάννη Πάριο που κατά τη γνώμη μου έχει γράψει το ωραιότερο κομμάτι του δίσκου.


Ο λόγος για το «Σ’ αγαπώ μα δε σε θέλω», το οποίο ο σόουμαν ερμηνεύει υπέροχα. Πάντως, θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να το είχε ηχογραφήσει και ο ίδιος ο δημιουργός του, αφού ταίριαζε «γάντι» στη μαγευτική φωνή που είχε κάποτε…


Όσο για τα κείμενα πρόζας, είναι γραμμένα από τον Γιάννη Ξανθούλη (επίσης στενό συνεργάτη του Μαρίνου) και δίνουν μιαν άκρως εύθυμη πινελιά στο άλμπουμ, ερμηνευμένα μοναδικά από τον σόουμαν που είχε τον τρόπο να τους βάζει τη δική του σφραγίδα…


Το ομότιτλο τραγούδι ακούστηκε πολύ εκείνη την εποχή, όπως και το «Κουκουρούκουκού σουπίτσα». Υπάρχουν όμως και ορισμένες υπέροχες μπαλάντες όπως το «Θα σε θυμάμαι κάθε Σεπτέμβρη», «Τι Κυριακή κι αυτή» και «Η μπαλάντα της Κυριακής» και τα πιο ρυθμικά «Ξεχασμένες αγάπες» και «Δωσ’ μου, δωσ’ μου» που αξίζει τον κόπο να τα ανακαλύψετε αν έχετε ή προτίθεστε ν’ αγοράσετε αυτό το άλμπουμ…


Παραγωγός ήταν ο Ηλίας Μπενέτος και η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Polysound με ηχολήπτη τον Γαβριήλ Παντζή και βοηθό τον Δημήτρη Καραβάκη. Τις ενορχηστρώσεις και τη διεύθυνση ορχήστρας επιμελήθηκαν οι Χάρης Ανδρεάδης, Γιώργος Κατσαρός, Νίκος Ιγνατιάδης και Νίκος Δανίκας.

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus