Blog : YannisV

Βικτώρια Ταγκούλη - Συνέντευξη

| |
15 Απριλίου 11, 02:13
Βικτώρια Ταγκούλη - Συνέντευξη

Η Βικτώρια Ταγκούλη είναι μία νέα ελπιδοφόρα καλλιτέχνης που πατάει γερά στα πόδια της και υποστηρίζει αρκετά καλά αυτό που κάνει. Γνωρίστε την....

 

Απόφοιτος του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονία της Θεσσαλονίκης, με πολλούς επαίνους αποφάσισε να σπουδάσει αυτό που αγαπά και να χρησιμοποίησε τις σπουδές της με τον καλύτερο τρόπο. «Μπορεί να κάνεις σπουδές και να μην αποκτήσεις ποτέ καλλιέργεια... Το θέμα είναι να μην εγκλωβίζεσαι σε αυτές. Να χρησιμοποιείς τις σπουδές σαν όπλο, σαν εφόδιο για να σε βοηθήσει να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Εγώ σπούδασα μουσική γιατί την αγαπούσα, όχι για να κάνω επίδειξη των σπουδών μου. Δεν ήταν αυτοσκοπός μου...Έχει τύχει να ακούσω προσωπικά μία ποιο μέτρια φωνή τονικά και να με συγκινήσει, να με ανατριχιάσει. Χρειάζεται ένα καλό πάντρεμα».


Δεν εγκλωβίζεται σε νόρμες και σε μουσικούς κανόνες και αυτό την κάνει να ξεχωρίζει με τον τρόπο που δουλεύει τη φωνή της. «Όταν έχεις κατακτήσει κάτι παραπάνω μπορείς να κάνεις και το απλό. Να μπορέσεις να απεγκλωβιστείς.... Καλό είναι να μαζεύεις γνώση και μετά να την πετάξεις, να τη ξεχάσεις τελείως. Να είναι τόσο χωμένη στο υποσυνείδητο, που απλά να λειτουργεί. Να μπορείς να τη στραπατσάρεις, να μπορείς να την τσαλακώσεις. Δηλαδή ακόμα και αυτό το σπάσιμο στη φωνή, άμα έχει πάθος, μπορεί να ταράξει το συναίσθημα». Τι μπορεί να κάνει έναν καλλιτέχνη να ξεχωρίζει; «Βασικά ο καθένας πρέπει να βρει τον εαυτό του. Οι περισσότεροι προσπαθούν να κάνουν κάτι που έχει κάνει κάποιος άλλος. Καλές είναι οι διασκευές, αλλά να την φέρεις στα δικά σου μέτρα και σταθμά και να βάζεις την προσωπική σου σφραγίδα όποια και αν είναι αυτή αρέσει δεν αρέσει. Έτσι καταφέρνεις και βρίσκεις το δίκό σου στίγμα και έχει και τους συνοδοιπόρους σου».

 


Η Βικτώρια Ταγκούλη συνεργάστηκε με το Σταμάτη Κραουνάκη και έχει μία μεγάλη προυπηρεσία στη Σπείρα Σπείρα από το 1999 μέχρι το 2007 που αποφάσισε να κάνει τα πρώτα της βήματα μόνη της. «Ήταν μία βαθιά μου ανάγκη και υπήρχε και πολύ αγωνία και ρίσκο γιατί ήταν κάτι καινούριο και γιατί το πάλευω μόνη μου. Θέλει κόπο και φυσικά εξαρτάται και από τι δρόμο θα ακολουθήσεις. Εγώ δυστηχώς ακολούθησα το δύσκολο δρόμο».


Στο βιογραφικό της έχει να υπερηφανεύεται σημαντικές συνεργασίες και μουσικά θεατρικά από τον Κωνσταντίνο Βήτα μέχρι τον Λουδοβίκο των Ανωγείων. «Μετά τη Σπείρα Σπείρα, τραγουδήσα στα “Εγκλήματα Εγκλήματα” του Στρίνγκμπερκ με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και το Μηνά Χατζησάββα και έχω κάνει και δύο μιούζικαλ. Το “Προς κατεδάφιση” του Τένεσι Γουίλιαμς με μουσική του Χρήστου Θεοδώρου και το “Ευτυχισμένος Prince” στο μουσείο Μπενάκη».


Η Βικτώρια Ταγκούλη τα τελευταία τρία χρόνια συμμετέχει στη θεατρική επιτυχία «Φουρκέτα» της Ελένη Γκασούκα που τελειώνει τον κύκλο παραστάσεών του στο Θέατρο Εμπορικόν και μεταφέρετε στη Θεσσαλονική όπου στο εκεί Μέγαρο Μουσικής θα παίζεται από τις 27 Απριλίου μέχρι 15 Μαϊου τουλάχιστον. « Ο ρόλος μου είναι αρκετά ξεχωριστός στην παράσταση. Είμαι το alter ego της Μαρίας Καβογιάννη, είμαι αυτό που ήθελε να γίνει και η δική μου συμμετοχή είναι οι πρόβες που κάνει για μία οντισιόν να γίνει τραγουδίστρια, που είναι και το όνειρο ζωής της. Η παράσταση αγγίζει πολλά πράγματα και συναισθήματα με ένα πολύ λεπτό χιούμορ και ένα δράμα ταυτόχρονα που παίζει ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ. Το έργο είναι της Ελένης Γκασούκα. Το ωραίο στο έργο είναι οτί μας αφήνει με μια ελπίδα. Παντού είναι δύσκολα. Εγώ το πρώτο πράγμα που άκουσα από το δάσκαλό μου όταν άρχισα να σπουδάζω μουσικη, ήταν ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Σκέφτηκα όμως ότι είναι καλύτερα να φτάσω σε μία ηλικιά και να πω ότι προσπάθησα και δεν τα κατάφερα, από το να μην το κάνω καθόλου. Εγώ τουλάχιστον έτσι σκέφτομαι. Είναι η ζωή μου αυτό το πράγμα. Δεν είμαι ούτε για μεγάλες καριέρες, ούτε για εξώφυλλα. Εγώ επικοινωνώ μέσα από το live μου και τη μουσική μου. Η μουσική είναι η τροφή μου και εύχομαι να είμαι υγιείς να την κάνω πάντα».

 


Δύσκολα θα μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στο θέατρο και στο τραγούδι. Η Βικτώρια είναι performer στις εμφανίσεις της, πάντα ψάχνει να βρει την τομή μεταξύ του τραγουδιού και της θεατρικότητας. «To live εμπεριέχει θεατρικότητα. Δεν μπορείς ποια να βγεις και να τα πεις, πρέπει να έχεις και κάποια θεατρικότητα».


Ο δεύτερος προσωπικός της Βικτώριας Ταγκούλη «Φωτο.βόλτα» κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο και με τραγούδια «Φωτογραφία» και «Κράτα το χέρι μου» να έχουν ήδη αγαπηθεί από το κοινό. Το άλμπουμ ονομάστηκε Φωτοβόλτα γιατί θέλαμε να κάνουμε βόλτα. Τα τραγούδια είναι διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά έχουν κάτι εννιαίο που τους δένει. Δηλαδή ξεκινάει το cd και κάνεις μία διαδρομή. Ακόμα και τα ποιο θλιβερά τραγούδια, έχουν μία φωτεινή πλευρά είτε λόγω μουσικής, είτε λόγω στίχου. Επίσης πολλοί φωτογράφοι χρησιμοποιούν και την έκφραση πάμε μία φωτοβόλτα».
 

 

Πολλές φορές δύσκολα τα πράγματα για τους νέους καλλιτέχνες όσο ταλέντο και να έχουν και προσπαθεί να είναι ρεαλίστρια. «Πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος να σε πιστεύει, να σου δώσει το βήμα έτσι ώστε να προβάλεις τη δουλειά σου. Εγώ έχω τεστάρει ότι η δουλεία μου, αγαπιέται. Αυτό που χρειάζεται ο καθένας μας είναι να έχει το βήμα. Να μπορεί να παίξει, να μπορεί να παρουσιάσει τη δουλεία του. Από εκεί και πέρα το κοινό διαλέγει τι του αρέσει και τι όχι».


Η συζήτηση μας φέρνει γύρω από το ραδιόφωνο και τα playlists. “Το ραδιόφωνο δυστυχώς έχει αρχίσει και εξαφανίζεται. Οι δουλείες μας πλέον ακούγονται από λίγους ανθρώπους, που ακόμα λαχταρούν να ψάχνουν και να ακούνε νέα πράγματα. Εγώ παλεύω με νύχια και με δόντια να βγάλω τι δουλειά μου στο ραδιόφωνο και πλέον έχει αρχίσει να μου γίνεται βραχνάς. Να βλέπεις ότι αρέσουν τα κομμάτια σου και να παρακαλάς να μπεις στο playlist! Για εμένα το ραδιόφωνο είναι ο ίδιος ο παραγωγός, γιατί ο παραγωγός φέρνει το δικό του στίγμα. Ακούω τον τάδε παραγωγό γιατί βάζει εκείνα τα τραγούδια. Τον Tom Baxter που τραγούδησα σήμερα τον έμαθα από το Ξενοφώντα Ραράκο στο Μελωδία ένα βράδυ που γύρναγα στο σπίτι από το θέατρο. Και μιλάμε για κάποιον καλλιτέχνη που ακούγεται στο εξωτερικό».


Η Βικτώρια Ταγκούλη έχει αντιληφθεί την όλη αλλαγή που επέρχετε στα μουσικά πράγματα και ειδικά στη δισκογραφία. «Επιστρέφουμε στη φόρμα, ακούμε τη μουσική δυνατά και πάω και την αγοράζω. Και αυτό ήταν και το σωστό και γινόταν παλιά. Πιστεύω ότι όλοι θα προσαρμοστούμε σε νέους δρόμους». Η ελευθερία όμως που υπάρχει στο διαδίκτυο σίγουρα δυσκολεύει τα πράγματα. «Το internet έχει βοηθήσει, αλλά έχει και πολλά αρνητικά. Το να μπορεί κάποιος να κατεβάσει πειρατικά ένα τραγούδι ανά πάσα στιγμή, δεν μπορεί να καταλάβει τον κόπο που έβαλε ο καλλιτέχνης. Δηλαδή θα έκλεβες κάτι από ένα περίπτερο ή ένα μαγαζί; Δεν λέω να χρεώνεται όπως είχε φτάσει, αλλά να υπάρχει ένα τίμημα να μπορείς να το κατεβάσεις. Έτσι υποτιμάς το τραγούδι και το κάνεις εφτελές χωρίς να αναγνωρίζεις την πραγματική του αξία. Εγώ αγοράζω cd’s γιατί μου αρέσει το artwork. Μου αρέσει μόλις βλέπω ένα καλλιτέχνη σε ένα live, να έχω και το cd του, για να καταλάβω όλοι του την αισθητική. Έφτασαν κάποια στιγμή οι δισκογραφικές να βγάζουν cd που κόστιζαν 20€ και δεν είχαν artwork. Οπότε εννοείται ότι ο κόσμος, θα πάει να το κατεβάσει τσάμπα».

 


Και τί ακούει η Βικτώρια : «Εγώ μεγάλωσα με ροκ μουσική, αλλά πλέον ακούω τα πάντα από mainstream, μέχρι πιο εναλλακτική. Μου αρέσει πολύ ο Damien Rice, o Anthony & the Johnsons, o Rufus και η αδελφή του Martha Wainwright που έχει βγάλει ένα απίστευτο δίσκο, οι Portishead, ειδικά η Beth Gibbons που είναι από τις αγαπημένες μου ερμηνεύτριες. Νιώθω ότι και η φωνή μου πηγαίνει προς τα εκεί».


Είναι αισιόδοξος άνθρωπος και προσπαθεί με τον τρόπο της να αλλάξει τα πράγματα. «Εγώ επειδή είμαι αρκετά αισιόδοξος άνθρωπος και δεν μπορώ να κοιτάω τον πάτο, όσο χαμηλά και αν είμαστε. Προτιμώ να κοιτάω ψηλά!» Πνεύμα ομαδικό και συνεργατικό: «Μου αρέσουν αρκετά οι συνεργασιές γιατί αν δεν έχεις από πίσω σου τους μουσικούς, το συνθέτη, τον ενορχηστρωτή δεν μπορείς να υπάξεις. Και αυτο το ξεχνούσαν παλιότερα. Πρέπει να παίζεις «επί ίσοις όροις» . Το σύνολο είναι που κάνει το αποτέλεσμα».


Η συνάντησή με τη Βικτώρια έκλεισε αρκετά αισιόδοξια σίγουρα σαν μία χαρούμενη φωτογραφία. «Θα πρέπει και θα βρούμε διεξόδους να ανταπεξέλθουμε στα νέα δεδομένα. Δυστυχώς δεν ευθυνόμαστε εμείς για τα νέα δεδομένα και ίσως δεν αντιδράμε όσο θα έπρεπε να αντιδράμε.... Στην καθημερινοτητά μας θα έρθει η αλλαγή, θα πρέπει όμως να δούμε μεμονωμένα τα πράγματα και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Η αλλαγή ξεκινάει από κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά. Η ζωή συνεχίζεται. Ειδικά για την τέχνη αν δούμε την ιστορία, ανθίζει σε πάρα πολύ δύσκολους καιρούς. Δες για παράδειγμα πόσοι καλλιτέχνες ανθίσαν κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κάποια πράγματα, απλά είχαμε γίνει ποιο υλιστές και χάσαμε την επαφή που υπήρχε με την τέχνη, τη ψυχή και τώρα μας δίνεται η ευκαιρία με ένα πολύ σύσκολο τρόπο να επανέλθουμε....»

 

 

Περισσότερες φωτογραφίες από το live που έδωσε την Τετάρτη 13 Απριλίου στο Μετρό εδώ


Οι παραστάσεις της Φουρκέτας με τη συμμετοχή της Βικτώριας Ταγκούλη συνεχίζονται στο θέατρο Εμπορικόν στην Αθήνα μέχρι την Κυριακή των Βαϊων και από 15 Μαϊου το έργο μεταφέρεται στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus