Blog : vinylmaniac

"Ακρογιαλιές-δειλινά": Η ιστορία του...

| |
19 Απριλίου 11, 02:34

Το τέλος της δεκαετίας του ’40 βρίσκει την Ελλάδα πληγωμένη από ένα πόλεμο κόντρα στους Ιταλούς, μια Κατοχή από τους Γερμανούς κι ένα καταστρεπτικό Εμφύλιο να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της. Οι πληγές δεν έχουν επουλωθεί, ο κόσμος ακόμη είναι φοβισμένος και η γενικότερη κατάσταση δεν προοιωνίζει γρήγορη ανάκαμψη.


Στις αρχές του 1947 λοιπόν, ο Βασίλης Τσιτσάνης -που τόσο προπολεμικά όσο κι αργότερα έχει γράψει μεγάλες λαϊκές επιτυχίες και καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου- επιχειρεί να φτιάξει ένα τραγούδι που να μιλά για το αδιέξοδο και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα. Επειδή όμως η δαμόκλειος σπάθη της λογοκρισίας παραμονεύει αμείλικτη, αποφασίζει να βάλει αλληγορικά λόγια για να μπορέσει να την παρακάμψει.


Έτσι, το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα οριεντάλ κομμάτι με τίτλο «Ακρογιαλιές-δειλινά». Ενώ όμως έχει γράψει όλους τους στίχους, «κολλάει» σε μια λέξη και δε μπορεί να το ολοκληρώσει. Τη λύση θα δώσει η γυναίκα του Ζωή, η οποία θα προτείνει τη «ντροπή» κι έτσι το τραγούδι είναι πλέον έτοιμο.


Μιλάει για ένα «κορίτσι ξένο» που πλανιέται «σαν ίσκιος» κι αναζητεί «τον ήλιο που έχει χαθεί». Αυτό το «κορίτσι» είναι βεβαίως η Ελλάδα, η οποία έψαχνε απεγνωσμένα τον τρόπο να βγει από τα σκοτάδια που την είχανε ρίξει τα τραγικά γεγονότα της δεκαετίας του ’40. Η λογοκρισία ξεγελάστηκε κι έδωσε την άδεια να ηχογραφηθεί…


Ο Τσιτσάνης το έφτιαξε με σκοπό να το ερμηνεύσει η Σοφία Βέμπο , η οποία εκτός από «τραγουδίστρια της νίκης» και αναμφισβήτητη «βασίλισσα» των «ελαφρών ερωτικών» κομματιών είχε μεγάλη επιθυμία να ερμηνεύσει λαϊκά τραγούδια. Άλλωστε, η φωνή της είχε όλα εκείνα τα «συστατικά» για να πετύχει και σ’ αυτό το είδος. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ καθώς οι φήμες της εποχής κάνουνε λόγο για επίμονη και κατηγορηματική άρνηση υψηλά ιστάμενων προσώπων μέσα στην τότε πανίσχυρη Columbia…


Από τη στιγμή λοιπόν που ο Τρικαλινός δημιουργός δε μπόρεσε να πάρει το «πράσινο φως» για τη Βέμπο, ηχογράφησε το τραγούδι το 1948 με τη Στέλλα Χασκίλ και τον ίδιο στις δεύτερες φωνές. Το τραγούδι ακούστηκε αρκετά εκείνη την εποχή, όμως έμελλε να γίνει ευρύτερα γνωστό 25 χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1973, όταν το ξανατραγούδησε η Δήμητρα Γαλάνη (πάλι με τον Τσιτσάνη στο σιγόντο) για το άλμπουμ « Τα ωραία του Τσιτσάνη ». Έκτοτε και μέχρι σήμερα, έχει γνωρίσει κι άλλες εκτελέσεις και φυσικά συγκαταλέγεται μέσα στα αριστουργήματα της λαϊκής μουσικής μας…

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus