Blog : vinylmaniac

"Ο Κώστας Χατζής τραγουδά Κώστα Χατζή"

| |
5 Μαΐου 11, 00:54

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με τα περισσότερα είδη τραγουδιού από οποιαδήποτε άλλη σε ολόκληρο τον πλανήτη: Λαϊκό, έντεχνο λαϊκό, έντεχνο (σκέτο), ελαφρολαϊκό, λαϊκοπόπ και χίλια δυο άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Μόνον εδώ θα διαβάσετε ή θ’ ακούσετε για όλα τα παραπάνω, απλώς και μόνο για να εξυμνηθεί ή υποτιμηθεί ένας ερμηνευτής ή ένας δημιουργός αναλόγως με τα τραγούδια που λέει ή γράφει…


Αν λοιπόν έπρεπε να κατατάξουμε κάπου τον Κώστα Χατζή , σαφώς και θα δημιουργούσαμε το είδος της «κοινωνικής μπαλάντας». Τολμούμε να πούμε ότι ο συγκεκριμένος είναι ο ένας και μοναδικός εκπρόσωπός της, αφού δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να έκανε το ίδιο πριν ή μετά από κείνον και μάλιστα με τόση επιτυχία. Υπό αυτή την έννοια, ο Χατζής ουσιαστικά έφτιαξε και στήριξε ένα νέο είδος τραγουδιού εντελώς μόνος του, υπηρετώντας το πιστά για σχεδόν μισόν αιώνα…


Αφού ξεκίνησε τραγουδώντας Μίκη Θεοδωράκη (κυρίως), Μάνο Χατζιδάκι , Μίμη Πλέσσα και Γιάννη Μαρκόπουλο, το 1968 τάραξε τα νερά της δισκογραφίας με το άλμπουμ « Αναγέννησις-Αλόννησος » που περιείχε εξ ολοκλήρου δικά του κομμάτια ως προς τη μουσική. Ακολουθήσανε στο ίδιο μοτίβο οι « Γειτονιές του κόσμου » το 1969 και φτάνουμε στο 1970, όταν κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο « Ο Κώστας Χατζής τραγουδά Κώστα Χατζή ».


Εδώ πλέον φαίνεται ξεκάθαρα ο δρόμος που θ’ ακολουθήσει ο δημιουργός και τραγουδιστής από εκεί και κάτω. Με ένα εντελώς προσωπικό στυλ θα γίνει εξαιρετικά αγαπητός στο κοινό και ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας θα στείλει ηχηρά -αν και έμμεσα τις περισσότερες φορές- μηνύματα στο καθεστώς. Παράλληλα, θα μιλήσει στον κόσμο για τα κοινωνικά προβλήματα, την ανισότητα, την αδικία, την αγάπη, τον έρωτα, τον πόλεμο και την ειρήνη, τη μοναξιά και όλα όσα απασχολούν ακόμη και σήμερα τον μέσο άνθρωπο σε όλη τη γη.


Αυτό ακριβώς κάνει και στο εν λόγω άλμπουμ. Ακούγοντάς το, αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σ’ ένα μικρό δωμάτιο κι έχεις τον Χατζή απέναντί σου να σκαλίζει την κιθάρα του και να τραγουδά ανεπιτήδευτα και για το κέφι του, όπως ένας ερασιτέχνης ή χομπίστας μουσικός. Αυτό ήτανε το βασικό συστατικό της επιτυχίας και της αποδοχής του. Έκανε τη δουλειά του με ειλικρίνεια και σεβασμό προς το κοινό, αδιαφορώντας πλήρως για τα φώτα, τη δημοσιότητα και τα πολλά λεφτά που είναι το τρίπτυχο για τους περισσότερους που ασχολούνται με το χώρο του θεάματος…


Ένα μέρος του δίσκου καλύπτεται με τον ερμηνευτή να τραγουδά μόνο με τη συνοδεία της κιθάρας του, ενώ στο υπόλοιπο υπάρχουνε και σύνθετες ορχήστρες. Τα περισσότερα τραγούδια που περιλαμβάνει είναι πάρα πολύ γνωστά κι αγαπημένα, όπως τα «Ξέχασέ με και προχώρα», «Νυχτώνει δόξα τω Θεώ», «Τι σήμερα, τι αύριο, τι χθες», «Η θεία μας η Κατίνα» και βεβαίως το «Τρελός ή παλικάρι», που έγινε περισσότερο γνωστό το 1976 όταν το ερμήνευσε η Μαρινέλλα στο θρυλικό «Ρεσιτάλ».


Ως προς τους στίχους, τους υπογράφουν η Σώτια Τσώτου, ο Ξενοφώντας Φιλέρης, ο Τώνης Τσιρμπίνος (βασικοί συνεργάτες του Χατζή για πολλά χρόνια στη δισκογραφία), η Σέβη Τηλιακού, η Σάσα Μανέτα, αλλά και η γνωστή ηθοποιός Μάρθα Βούρτση, σύζυγος του Φιλέρη. Λόγια που μιλάνε για όλα τα θέματα που απασχολούνε όλο τον κόσμο, δοσμένα με τις εξαιρετικές ερμηνείες του τραγουδιστή και τραγουδοποιού…


Στο οπισθόφυλλο του δίσκου, υπάρχει ένα σημείωμα του Χατζή με το οποίο παρουσιάζει συνοπτικά στους ακροατές τι πρόκειται ν’ ακούσουνε και τη σημασία των τραγουδιών για τον ίδιο…

 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus