Blog : YannisV

Ελένη Πέτα - Συνέντευξη

| |
9 Μαΐου 11, 01:56
Ελένη Πέτα - Συνέντευξη

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια Ελένη Πέτα μας μίλησε από κοντά σε μία ειλικρινεστατη συνέντευξη, για την καριέρα της και τον απολογισμό που έχει κάνει. H Ελένη μας μιλά και δείχνει αρκετά ενθουσιασμένη για την καινούρια της δουλειά μαζί με τον Παναγιώτη Μάργαρη “Duende” που κυκλοφορεί σε όλα τα δισκοπωλεία από την Lyra. Μια υπέροχη καλλιτέχνης στην πιο δημιουργική της φάση.

 

Συνέντευξη: Γιάννης Βλάσσης


Ας ξεκινήσουμε μιλώντας για το “Duende”. Πρώτα έγινε το άλμπουμ και μετά ήρθαν οι εμφανίσεις ή το άλμπουμ έγινε με αφορμή τις εμφανίσεις;
Πριν από δύο χρόνια σε μία κοινή συναυλία γνώρισα τον Παναγιώτη Μάργαρη και στα παρασκήνια μου εξομολογήθηκε ότι ήθελε να κάνει μία δουλειά με ξένα τραγούδια. Την ίδια σκέψη είχα και εγώ για πολλά χρόνια, γιατί αγαπώ πάρα πολύ τη ξένη μουσική από όπου και αν προέρχεται. Με τον Παναγιώτη ένιωσα ότι υπάρχει ένα σωστό timing να προχωρήσουμε στην υλοποίηση της ιδέας και με πολύ προετοιμασία ξεκινήσαμε να δουλεύουμε το άλμπουμ και παράλληλα αρχίσαμε και τις κοινές μας ζωντανές εμφανίσεις. Με τον Παναγιώτη θέλαμε να δέσουμε και σε προσωπικό επίπεδο και σε καλλιτεχνικό και μέσα από αυτή τη συνεργασία και την επαφή προσπαθήσαμε να δώσουμε μορφή σε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας για το πως θέλουμε να είναι το “Duende”.
Ήταν βέβαια πάρα πολύ δύσκολο στην επιλογή των τραγουδιών, γιατί ο Παναγιώτης ήθελε να κάνουμε τραγούδια πιο ροκ, ενώ εγώ τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με την πιο έντεχνη μουσική, αλλά τελικά βρήκαμε μία χρυσή τομή και καταφέραμε να συγκεντρώσουμε διαφορετικά είδη μουσικής και τα ενορχηστρώσουμε με έναν ενιαίο τρόπο.


Ο τίτλος «Duende” τι σημαίνει τελικά;
Σημαίνει μαγεία. Είναι μία λέξη όπου επινόησε ο Λόρκα που έλεγε ότι «εδώ αναγνωρίζω το Duende”, σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Για εμένα στη μουσική το Duende είναι αυτά τα τραγούδια που με έχουν αγγίξει από το πρώτο άκουσμα, ενώ δε γνωρίζω της γλώσσα τους, παρά μόνο ένα γενικότερο νόημα τους. Βλέπω μάλιστα ότι αυτό περνάει και στον κόσμο που έρχετε στις παραστάσεις και ας μην τα γνωρίζει.


Δηλαδή αυτά τα τραγούδια δεν έχουν επιλεχθεί γιατί έχουν ως στόχο μία ιστορία, μία κοινή πλοκή, αρχή, μέση και τέλος;
Όχι, δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος. Υπάρχει η επιθυμία να πούμε μερικά τραγούδια χωρίς δευτερη σκέψη και έχουμε παίξει πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια. Δεν θέλαμε να κάνουμε κάτι πολύπλοκο, δεν θέλαμε να απευθυνθούμε σε κάποιο κοινό συγκεκριμένα και δεν υπήρχαν και δεύτερες σκέψεις. Εξάλλου ποτέ δεν μπορείς να ικανοποιήσεις όλο τον κόσμο με τις επιλογές σου. Ήταν κάτι που το κάναμε, μας άρεσε και ελπίζω να βρούμε και κοινό που θα τους αρέσει αυτή η δουλειά.


Σε είδαμε το χειμώνα να παρουσιάζεις μαζί με τον Παναγιώτη Μάργαρη , το «Duende” στο θέατρο Κάππα. Πως είναι για μία τραγουδίστρια να παρουσιάζει τη δουλειά της στο θέατρο, που μπορεί να μην έχει την ίδια επαφή και αμεσότητα με το κοινό, όπως σε μία μουσική σκηνή;
Το θέατρο είναι ένας χώρος που με μαγεύει, χωρίς βέβαια να έχω βλέψεις γι’αυτό. Ειδικά το θέατρο Κάππα είναι από τους πιο ωραίους χώρους που έχουμε και μπορεί να δημιουργήσει μία εκπληκτική ατμόσφαιρα. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία με τη βοήθεια του φίλου μου Παντελή Καναράκη να δημιουργήσουμε μία ενδιαφέρουσα παράσταση, με κείμενα και σκηνικά και να παρουσιάσουμε κάτι διαφορετικό. Για εμένα ήταν μία ξεχωριστή εμπειρία που τα ήθελα να τη ξανακάνω. Το καλύτερο μου είναι να δοκιμάζομαι συνεχώς σε διαφορετικά πράγματα και να πέρνω το θετικό που βγαίνει από κάθε δουλειά. Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά τυχερή που κατάφερα να κάνω κάτι τέτοιο.
Το ίδιο ακριβώς παρουσιάζουμε τώρα και σε μουσικές σκηνές, χωρίς βέβαια τα κείμενα και τα σκηνικά, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και εκεί. Όπως στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, που θα παίξουμε αυτό το Σάββατο 14 Μαϊου και θα είναι κάτι άλλο, προσαρμοσμένο για το συγκεκριμένο χώρο. Βέβαια το Σάββατο θα παρουσιάσουμε τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου «Duende”, αλλά και τραγούδια που δεν μπορέσα να συμπεριλάβουμε.
Θα συνεχίσουμε και το καλοκαίρι μιας και αυτό θέλουμε να το επικοινωνήσουμε σε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο. Δυστηχώς τη δική μας τη δουλειά δύσκολα μπορούμε να την επικοινωνήσουμε αλλιώς. Μόνο μέσα από τα ιντερνετικά και κάποια περιοδικά που μπορούν να μας φιλοξενήσουν, άντε και λίγα ραδιόφωνα.

 


Μιας και ανέφερες τα ραδιόφωνα. Πως σου φαίνεται όλο αυτό που γίνεται με τα playlists που συμβαίνει ακόμα και σε σταθμούς, όπως ο Μελωδία;
Εμένα αυτό με στεναχωρεί γιατί το ραδιόφωνο ήταν το να ακούσεις την τάδε εκπομπή με τον τάδε παραγωγό που θα σου έπαιζε ενδιαφέροντα τραγούδια. Δεν κολλάω όμως σε αυτό, προσπαθώ να αντιληφθώ τις αλλαγές και πλέον έχω βρει νέους τρόπους ακρόασης, που εκφράζουν εμένα. Είναι πολύ κρίμα μιας και έχει μείνει μόνο το κρατικό ραδιόφωνο. Εμένα μου αρέσει να μου προτείνει το ραδιόφωνο πράγματα και να υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν γνώσεις να μου ανοίξουν άλλους ορίζοντες στη μουσική. Δηλαδή αναρωτιέμαι πόσο τεράστια είναι πια η ελληνική μουσική αγορά για να κάνουν όλοι το ίδιο πράγμα;
Βλέπω ότι υπάρχει κόσμος που ψάχνεται, προσπαθεί να ανακαλύψει καινούρια πράγματα και αυτό δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν «κοιμούνται».


Πως αντιμετωπίζει το κοινό της επαρχίας σε live σαν τα δικά σας, που είναι σχετικά για αυτούς κάτι καινούριο σαν εμπειρία;
Ως επί το πλείστον ενδιαφέρονται και μάλιστα υπάρχουν πόλεις που μας έχουν εκπλήξει ευχάριστα. Στη Λαμία, η υποδοχή και η προέλευση το κόσμου ήταν εξαιρετική. Υπάρχουν άλλες πόλεις που έχουν μείνει κάπου αλλού, ίσως δεν μας ξέρουν και δεν έχει φτάσει η μουσική μας εκεί. Εμείς όμως πηγαίνουμε και παίζουμε και δεν τα παρατάμε. Ενδεχομένως θα ξαναπάμε κάπου που δεν πήγαμε καλά. Ο καθένας μας πρέπει να κάνει το καλύτερο που μπορεί προσωπικά για να έχει ένα καλύτερο μέλλον γενικότερα. Δεν πρέπει να λειτουργούμε με πρωταρχικό τρόπο το χρήμα. Δηλαδή να μην πεις ότι επειδή εκεί δεν πληρώθηκα, δεν ξαναπάω να τραγουδήσω. Όταν το χρήμα γίνεται αυτοσκοπός τα πάντα τελειώνουν γρήγορα.


Να πάμε λίγο στη μουσική σου προϋπηρεσία. Πως σε αντιμετωπίζει το κοινό που σε αγάπησε ιδιαίτερα στην πιο ποπ φάση της καριέρας σου και τώρα κάνεις κάτι πιο ξεχωριστό και εναλλακτικό;

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και πέρασα και πολλές δυσκολίες. Αυτό που κάναμε κάτι με το Μιχάλη και την Ηρώ, ήταν κάτι καινούριο για τα ελληνικά δεδομένα. Τότε δημιουργήσαμε μία ποπ που απευθυνόταν και σε ενήλικες. Αυτό έγινε είχε επιτυχία γιατί ήταν το σωστό timing. Εγώ δεν ήθελα όμως να επαναπαυτώ σε αυτό. Μου αρέσει να δοκιμάζομαι και θέλω να ψάχνομαι στη μουσική. Το να περάσω από το «Αυτό που ξέρω» στο “Duende” δεν έγινε από τη μία στιγμή στην άλλη. Πέρασαν δέκα χρόνια με ένα μεγάλο κόστος για εμένα. Δεν θα μπορούσα εξάλλου να κάνω διαφορετικά. Απαρνήθηκα και τα χρήματα και τη δημοσιότητα, γιατί δεν ήταν αυτά που με ενδιέφεραν προτίστως. Αλλά ήταν προσωπική μου ανάγκη. Βεβαίως αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που κάνω είναι δουλειά και ζω από αυτό, αλλά μπορώ να ζήσω και με λιγότερα χρήματα και να αισθάνομαι χαρούμενη με αυτό που κάνω.

 


Δηλαδή, σε ποιο τομέα τα βρήκες δύσκολα;

Με τις δισκογραφικές εταιρίες, δεν είχα ποτέ καλή επικοινωνία. Υπήρχε μία παρεξήγηση πάντα στο τι ήθελα να κάνω εγώ, με το τι ήθελαν αυτή να κάνουν μαζί μου. Τα πρώτα χρόνια ήμουν μόνη μου και δεν είχα ανθρώπους που πίστευαν στο όνειρο που είχα εγώ. Είναι άγριος ο χώρος. Όταν εγώ απαρνιόμουν δουλείες είχε ένα κόστος χρηματικό. Όταν δεν υπάρχεις σε μουσικές σκηνές υπάρχει ένα κόστος καλλιτεχνικό. Πέρνει χρόνο το να βρεις τους ανθρώπους που να πιστεύουν σε εσένα και να τους πείσεις.


Μου κάνει εντύπωση αυτό που λες γιατί έχεις κάνει πολλούς δίσκους, έχεις συνεργαστεί με πάρα πολλούς και σημαντικούς καλλιτέχνες και δεν υπάρχουν μεγάλα κενά απουσίας.
Πάντα υπήρχαν καλοί συνεργάτες. Όμως όταν δεν σε πιστεύουν σε μία δισκογραφική εταιρία είτε βγαίνει δίσκος, είτε δεν βγαίνει ένα και το αυτό. Πολλές δουλείες μου που ήταν πραγματικά καλές ατύχησαν γιατί δεν τις στήριξαν. Το θετικό ήταν ότι ξεκίνησα σε μία καλή εποχή των δισκογραφικών που χρηματοδοτούσαν σε νέα πρόσωπα και με βοήθησαν να γίνω γνωστή. Οι δυσκολίες όμως παρουσιάστηκαν εκ των υστέρων. Σου αναφέρω τα τελευταία δέκα χρόνια, γιατί παρότι έκανα καλές συνεργασίες, δεν ήμουν ενεργά σε δισκογραφική εταιρία.
Το «Παιδί ακόμα» που συνεργάστηκα με τον Κορκολή, τον Χατζηγιάννη, την Αλεξίου, είχε τραγούδια υπέροχα που πέρασαν απαρατήρητα.


Το “Duende” ποιας δισκογραφικής είναι παραγωγή;
Είναι δικής μας παραγωγής μαζί με τον Παναγιώρη Μπάρλο, διανέμεται όμως από την Lyra. Παλιότερα στις δισκογραφικές υπήρχε πληθώρα τραγουδιστών που δεν έπαιζε ρόλο αν είχαν ταλέντο ή αν είχαν κάτι να πουν. Δεν υπήρχε περίπτωση να χρηματοδοτήσουν το “Duende”. Και μάλλον ήταν αυτός ο δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσουμε.


Οπότε είσαι τώρα σε μία πολύ καλή δημιουργική φάση;
Από τη στιγμή που απελευθερώθηκα από ανθρώπους που μου όριζαν τα πράγματα που έπρεπε να κάνω, έγινα αρκετά δημιουργική. Άρχισα να εμπιστεύομαι περισσότερο το ένστικτό μου, τα θέλω μου.

 


Εσύ γράφεις τραγούδια;
Έχω γράψει μόνο δύο τραγούδια σε δύο δισκογραφικές μου δουλείες, πολύ σεμνά και ταπεινά. Θα ήθελα όμως στο μέλλον να κάνω κάποια δική μου δουλειά και για να είμαι ειλικρινείς αν είχα καταφέρει και το είχα κάνει από την αρχή θα είχα αποφύγει πάρα πολλά λάθη. Το να είναι κάποιος τραγουδοποιός είναι πάρα πολύ καλό γιατί μπορεί να δώσει το δικό του στίγμα. Εγώ πάντα προσπαθούσα να βρω το δικό μου το στίγμα μέσα από τραγούδια άλλων, ενδεχομένως από τραγούδια που δεν γράφτηκαν ποτέ για τη φωνή μου. Θέλω πιο αληθινά πράγματα και πιο ουσιαστικά και ελπίζω κάποια στιγμή να μου συμβεί.


Φαίνεται ότι είσαι αρκετά συνειδητοποιημένο άτομο. Πως αντιμετωπίζεις το σήμερα και τις νέες καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί;
Κοίταξε εν μέρει και η νοοτροπία μας, μας έφερε στο σημείο που είμαστε τώρα. Πρέπει να επιννοήσουμε πράγματα και καταστάσεις και να λειτουργούμε ομαδικά. Πρέπει οι άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν και μιλάνε την ίδια γλώσσα με άλλους να ενωθούν για καλυτέρευση στο κοινωνικό σύνολο. Να κάνουμε λίγο καλύτερο το επίπεδο ζώης μας, να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον μας, για τη γειτονία που ζούμε. Να μην τα παρατάμε. Όπως συμπεριφέρεται κάποιος στο σπίτι του, να συμπεριφέρεται και στη γειτονιά του, στην πόλη του, στους συναθρώπους του.


Γιατί πλέον δεν υπάρχουν τόσες πολλές συνεργασίες, όπως έκανες εσύ παλιά με το Χατζηγιάννη και την Ηρώ;
Επειδή υπάρχει μεγάλο εγώ. Για να υπάρχει μία υγιείς συνεργασία πρέπει όλοι να πιστεύουν σε αυτή και να μην είναι υπερόπτες. Πολλές φορές το βλέπεις αυτό και με τα νέα παιδιά. Κάνεις πρόταση σε κάποιον και κατευθείαν έχει απαιτήσεις. Είναι λίγο σπάνιο να βρεις ανθρώπους να ταιριάξεις.


Εσύ έχεις συμπεριφερθεί ποτέ σνομπίστικα;
Ποτέ! Από την αρχή της καριέρας μου έκανα κυρίως συνεργασίες και γι’αυτό έχω ακολουθήσει το μοναχικό δρόμο τα τελευταία χρόνια. Για να βρω τον εαυτό μου, να βρω ένα δικό μου κοινό. Όταν νιώθω ότι ο άλλος έχει τάσεις κυριαρχίας, είμαι άνθρωπος που οπισθοχωρώ. Αποστασιοποιούμαι και τραβιέμαι, μιας και μου φαίνεται γελοίο να μπεις σε αντιπαράθεση που θα μπει το όνομά σου. Είμαι άνθρωπος απόμακρος, που θέλω πολύ χρόνο με τους ανθρώπους για να εξοικιωθώ. Και ποτέ δεν έχω κάνει κακό σε συνάδελφο μου, γιατί θα το έπαιρνα πολύ βαρέως.


Το ρεπερτόριο σου είναι σε ένα αρκετά μεγάλο πλαίσιο. Που πιστεύεις ότι ταιριάζει καλύτερα η φωνή σου και ποιο σου αρέσει εσένα περισσότερο;
Είμαι ένας άνθρωπος που μπορώ να ερμηνεύσω ένα τραγούδι σε όποιο είδος και αν ανήκει, αν με αγγίξει συναισθηματικά. Μπορώ δηλαδή να ερμηνεύσω ένα λαϊκό τραγούδι και να το ερμηνεύσω καλά ή να πω ένα πορτογαλέζικο fados και να βγάλω όλοι τη ψυχή μου. Αυτό ήταν και το πρόβλημα μου στα πρώτα χρόνια μου στη δισκογραφία. Δεν μπορούσαν να ορίσουν την ταυτότητά μου ως τραγουδίστρια. Όλα τα δισκογραφικά μου βήματα είχαν μία εξέλιξη από τα «Μπλε ταξίδια» που ήταν αθώο, στο «Ίδια μάτια, άλλο βλέμα», στο άλμπουμ με το Μιτζέλο που ήταν πιο ροκ και στις επόμενες μου δουλειές. Το λάθος μου ήταν που δεν υποστήριξα τα τραγούδια μου στα live.


Πάντως ο κόσμος γνωρίζει και ακούει τραγούδια από όλη τη δισκογραφία σου. Ειδικά από το «Ίδια μάτια, άλλο βλέμμα», μέχρι το «Δυνατά»;

Το «Δυνατά» ήταν για εμένα η πιο ολοκληρωμένη ποπ δουλειά που έκανα και επίσης δεν τη στήριξαν. Με τραγούδια από Μιχάλη Δέλτα, Φάμελλο, Μαρία Παπαδοπούλου. Θα πω και κάτι που δεν κρύβω. Τότε ο διευθυντής της δισκογραφικής εταιρίας μου είπε «τι είναι αυτό το ρεπερτόριο, ένα τραγούδι σαν το Ματώνω της Πέγκυ Ζήνας πρέπει να πεις». Δεν υπήρχε σημείο σύνδεσης με τις δισκογραφικές. Δηλαδή ας βγάλουμε ένα κλιπ και αυτό ήταν.


Κλείνοντας, πες μου ποια η καλύτερη στιγμή της παράστασης;
Όλο είναι ένα ταξίδι. Ο βασικός κορμός είναι το “Duende” και τα τραγούδια του. Υπάρχουν και κάποια τραγούδια που κλέβουν την παράσταση, όπως το «Cancao do mar” ή το “Je suis malade” ή το «Εφτά νάνοι» προς το τέλος του προγράμματος. Επίσης το solo του Παναγιώτη Μάργαρη σε μία διασκευή που έκανε στο «Τα λόγια και τα χρόνια» του Μαρκόπουλου που αποθεώνεται.


Η Ελένη Πέτα μαζί με τον Παναγιώτη Μάργαρη θα παρουσιάσει το κοινό τους άλμπουμ “Duende” στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, το Σάββατο 14 Μαϊου, ενώ παράλληλα θα εμφανιστεί το καλοκαίρι σε επιλεγμένες πόλεις σε όλη την Ελλάδα.

 

 

 

 


 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus