Blog : vinylmaniac

"Τα λυρικά"

| |
12 Μαΐου 11, 01:55

Ο Τάσος Λειβαδίτης ήταν ένας από τους ποιητές πάνω στο έργο των οποίων «πάτησε» (φυσικά με την καλή έννοια) ο Μίκης Θεοδωράκης για να δημιουργήσει το «έντεχνο λαϊκό» τραγούδι στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Το «Μάνα μου και Παναγιά», το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», η «Δραπετσώνα» και άλλα μεγάλα δημιουργήματα των δυο τους γίνανε κτήμα ολόκληρου του ελληνικού λαού και σήμερα πλέον θεωρούνται κάτι περισσότερο από «κλασικά». Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας, που τόσο έχει εκφυλιστεί στις μέρες μας…


Ωστόσο, η μοναδική ολοκληρωμένη δουλειά της μεταξύ τους συνεργασίας ήτανε « Τα λυρικά ». Ο συνθέτης είχε κάποιες έτοιμες μελωδίες από τη μουσική επένδυση που είχε επιμεληθεί για ένα γερμανικό θεατρικό έργο, έγραψε κι άλλες κι έτσι ο ποιητής έγραψε τα λόγια με βάση αυτές. Όλα τούτα γίνανε το 1976 και το ίδιο καλοκαίρι ο Θεοδωράκης ζήτησε να τα παρουσιάσει στο θέατρο του Λυκαβηττού, μαζί με κάποια άλλα -γραμμένα κι απαγορευμένα κατά τη διάρκεια της επταετίας- έργα του. Κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό τότε, αλλά ένα χρόνο μετά η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα.


Έτσι λοιπόν, το 1977 στο πλαίσιο του «Μουσικού Αυγούστου» ο συνθέτης έδωσε γύρω στις 30 συναυλίες με όλους τους «κομμένους» κύκλους τραγουδιών του και φυσικά παρουσίασε και « Τα λυρικά » τα οποία ερμήνευσε αποκλειστικά ο ίδιος. Εκείνη τη βραδιά έγινε και η ζωντανή ηχογράφηση, η οποία κυκλοφόρησε στις αρχές του 1978 και είναι η μοναδική που υπάρχει με τη φωνή του Μίκη ως έργο σε πρώτη εκτέλεση.


Ο τίτλος του τα λέει όλα, αφού πρόκειται για τραγούδια που έχουν έντονη πολιτική χροιά αλλά απέχουνε παρασάγγας από το χαρακτηρισμό «εμβατηριακά». Με τη συνοδεία πιάνου, βιολοντσέλου, κλασικής κιθάρας, κοντραμπάσου και κρουστών, ο συνθέτης ερμηνεύει με το χαρακτηριστικό, εμφατικό κι ανεπανάληπτο τρόπο του αυτή τη δουλειά συνοδευόμενος από τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά , τη Σοφία Μιχαηλίδου και τον Πέτρο Πανδή που έχουνε το ρόλο της χορωδίας.


Μπορεί από εμπορικής πλευράς ο δίσκος να μη πήγε καλά, όμως κάποια τραγούδια γίνανε πολύ γνωστά κυρίως από τις επανεκτελέσεις τους. Ο λόγος εν πρώτοις για τα «Την πόρτα ανοίγω το βράδυ» και «Δρόμοι που χάθηκα», τα οποία μέσα στα χρόνια ακουστήκανε πολύ και το 1981 ηχογραφηθήκανε και από την Άλκηστις Πρωτοψάλτη για το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ της με τίτλο το ονοματεπώνυμό της.


Από εκεί και πέρα, τα «Ήταν κάποτε δυο φίλοι» και «Μοιρολόι της βροχής» τραγούδησε και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία των «Λυρικών» στο πλαίσιο της τελευταίας δισκογραφικής συνεργασίας του με τον Θεοδωράκη με τίτλο «Οκτώβρης ‘78», με τη συνοδεία μιας πιο «λαϊκής» ορχήστρας. Στον ίδιο δίσκο επρόκειτο να περιληφθεί και το «Ο αγέρας λέει μια προσευχή», όμως την τελευταία στιγμή ο συνθέτης αποφάσισε να το αφήσει εκτός προφανώς για λόγους…χωρητικότητας…


Γενικότερα, πρόκειται για μιαν από τις καλύτερες δουλειές του μεγάλου μας συνθέτη η οποία μπορεί να μην είχε την απήχηση που της άξιζε, αλλά τούτο δε μειώνει σε τίποτε την αξία της. Οι υπέροχες μελωδίες και φυσικά η χαρακτηριστική φωνή του Μίκη την κατατάσσουνε μέσα στις σημαντικότερες στιγμές της πορείας του. Εξαιρετικοί βεβαίως και οι στίχοι του Λειβαδίτη…

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus