Blog : vinylmaniac

"Έχασα εσένα"

| |
19 Μαΐου 11, 02:16

Ουδείς μπορεί ν’ αμφισβητήσει ότι η φωνή που είχε η Τζένη Βάνου στη «χρυσή» εποχή της καριέρας της ήταν από τις πιο σπάνιες που ακουστήκανε ποτέ όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η έκταση, η ένταση, το χρώμα, το βιμπράτο και η πραγματικά απίστευτη ικανότητα στις «ψηλές» νότες αναγκάσανε πολλούς ειδικούς και μη να μιλήσουνε για ένα φωνητικό φαινόμενο και σίγουρα δεν είχαν άδικο…


Ωστόσο, αυτή η μοναδική φωνή δεν είχε πάντοτε το ρεπερτόριο που της άρμοζε για ν’ αναδειχθεί. Σίγουρα ερμήνευσε πολύ σπουδαία τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε και είναι γραμμένα στις πιο χρυσές σελίδες της ελληνικής μουσικής ιστορίας, ωστόσο κυρίως από το 1975 και μετά σπαταλήθηκε σε εφήμερα «σουξέ» και δισκογραφικές δουλειές που δεν αφήσανε σχεδόν τίποτε πίσω τους…


Ως ένα βαθμό, αυτό συμβαίνει και στο άλμπουμ με τίτλο « Έχασα εσένα » που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1978. Από τη μεταπολίτευση κι έπειτα, η Βάνου πέρασε στις «εφεδρείες» της εταιρείας της η οποία ενδιαφερότανε περισσότερο για τους τραγουδιστές που έκαναν υψηλές πωλήσεις κι άρα φέρνανε και χρήματα στα ταμεία της, βάζοντας την ίδια σε δεύτερη μοίρα.


Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι η τότε MINOS ουδέποτε κατάλαβε τι «χρυσάφι» είχε στα χέρια της. Παρά το γεγονός ότι η ερμηνεύτρια είχε κάνει πολλές και μεγάλες επιτυχίες στην εν λόγω εταιρεία μπαίνοντας στον κόσμο του «ελαφρολαϊκού» τραγουδιού, οι δίσκοι που έβγαλε από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70 και μετά είναι από μέτριοι έως αδιάφοροι, αφήνοντας ελάχιστα πράγματα πίσω τους…


Πάντως το « Έχασα εσένα » δεν είναι ότι χειρότερο κυκλοφόρησε, ασχέτως αν η εταιρεία «έθαψε» ορισμένα πολύ καλά τραγούδια που περιλάμβανε για να προωθήσει το «σουξέ-σλόγκαν» «Αμ’ δε». Το άλμπουμ κινείται στο γνωστό στυλ που είχε καθιερώσει η Βάνου στη δεύτερη δεκαετία της καριέρας της και ορισμένα κομμάτια αξίζανε πραγματικά καλύτερης τύχης. Για παράδειγμα, το «Αρνιέμαι», το «Θα σ’ αγαπώ θα μ’ αγαπάς» και το ομότιτλο είναι «διαμαντάκια» που όμως μείνανε στη λάσπη…


Εκτός του «Αμ’ δε», ακούστηκε αρκετά και το «Κι έκλαιγε μαζί μου ο Θεός» το οποίο με μεγάλη μου έκπληξη άκουσα στην πρόσφατη κινηματογραφική ταινία «Μόλις χώρισα» ενώ συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack του εν λόγω φιλμ.


Και κάτι τελευταίο: Στο συγκεκριμένο άλμπουμ έχουμε την τελευταία συνεργασία της Βάνου με τον καλλιτεχνικό «πατέρα» της. Ο λόγος φυσικά για τον Μίμη Πλέσσα , στον οποίο χρωστά ένα πολύ μεγάλο μέρος της καριέρας της κι επί σχεδόν είκοσι χρόνια οι συνθέσεις του τη διαμορφώσανε σ’ έναν αρκετά σημαντικό βαθμό…


Παραγωγός ήταν ο Αχιλλέας Θεοφίλου και η ηχογράφηση έγινε στα στούντιο της Columbia με ηχολήπτες τους Στέλιο Γιαννακόπουλο και Τάκη Φιλιππίδη, έχοντας ως βοηθούς τους Μίμη Καννή και Γιάννη Παπαϊωάννου.

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

patmos2
6 Ιουνίου 11
|
23 Μαΐου 11, 20:08
poly kalo mpavo
Orphus