Blog : vinylmaniac

"Είναι το κρύο τσουχτερό (και το σουξέ μεγάλο...)"

| |
31 Μαΐου 11, 03:05

Το 1967 ο Πάνος Γαβαλάς δημιουργεί τη δική του δισκογραφική εταιρεία με τον τίτλο “Sonata”, έχοντας προηγουμένως αποχωρήσει από την αντίστοιχη «Βεντέτα» όπου συνεργαζόταν επιχειρηματικά με την Πόλυ Πάνου έπειτα από κάποια διαφωνία που υπήρξε μεταξύ τους.


Βεβαίως, το «μπλοκ» των πανίσχυρων μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών της εποχής -με προεξάρχουσα την σχεδόν απόλυτη κυρίαρχη Columbia- δε βλέπει με καλό μάτι τέτοιου είδους ενέργειες, όμως ο δημοφιλής λαϊκός τραγουδιστής είναι αποφασισμένος να κάνει αυτό που θέλει χωρίς να λογαριάζει τις όποιες συνέπειες θα είχε η «ανταρσία» του.


Εκτός του ίδιου, στη “Sonata” εντάσσονται σταδιακά και άλλοι γνωστοί ερμηνευτές του λαϊκού τραγουδιού που αποχώρησαν από το «δίπολο» Λαμπρόπουλος-Μάτσας (λ.χ. ο Σπύρος Ζαγοραίος ), αλλά και κάποιοι που ψάχνουν ένα τρόπο για να καταφέρουνε να φτάσουνε ψηλά.


Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Χρηστάκης (Χρήστος Σύρπος) , ο οποίος μπορεί να μετρούσε περίπου δέκα χρόνια στο χώρο αλλά πάντα ανήκε στους «δεύτερης κλάσης» τραγουδιστές. Χωρίς προσωπική δισκογραφία, χωρίς το παραμικρό έρεισμα στο κοινό, παρέμενε πάντα στην αφάνεια κι αρκούμενος απλώς στο να κάνει δεύτερες φωνές στα «μεγάλα» ονόματα της Columbia ( Γρηγόρης Μπιθικώτσης , Γιώτα Λύδια κ.α.).


Κάποια καλοκαιρινή μέρα του 1968, ο Γαβαλάς μαζί με τον σολίστα του μπουζουκιού και συνθέτη Στέλιο Ζαφειρίου ετοιμάζουνε τραγούδια στο εξοχικό του ερμηνευτή στον Άγιο Στέφανο. Παρόντες ο Χρηστάκης και ο γιος του Γαβαλά Γιάννης, στο όνομα του οποίου ήταν η “Sonata” και μάλιστα φαίνεται να έχει γράψει στίχους σε πολλά κομμάτια που είπε ο πατέρας του, ασχέτως αν εκείνος ήταν ο πραγματικός στιχουργός…


Ένα από τα τραγούδια που ετοιμάζουνε Ζαφειρίου και Γαβαλάς, είναι και το «Να χαρείς τα μάτια σου» που ο κόσμος το ξέρει περισσότερο ως «Είναι το κρύο τσουχτερό». Ωστόσο, λείπει μια δισύλλαβη λέξη ώστε το κομμάτι να είναι εντάξει και ως προς το στιχουργικό μέτρο.


Οι δυο τους παιδευτήκανε γι’ αρκετή ώρα μ’ αυτή, μέχρι που κάποια στιγμή ο Γιάννης Γαβαλάς φωνάζει προς τη μητέρα του: «Καλέ, φέρε μας λίγο νερό να πιούμε». Αμέσως ο πατέρας του ενθουσιάζεται και φωνάζει: «Καλέ! Να η λέξη που μας έλειπε» κι έτσι το τραγούδι ολοκληρώνεται.


Το «Να χαρείς τα μάτια σου (καλέ)» λοιπόν, επρόκειτο να το πει ο ίδιος ο Γαβαλάς. Όμως, ακούγοντάς το ο Χρηστάκης ζήτησε επίμονα -έως…παρακαλετά- να το ερμηνεύσει εκείνος προσπαθώντας με διάφορα επιχειρήματα να πείσει τον τραγουδιστή να του το δώσει. Το πιο πειστικό φαίνεται ότι ήταν εκείνο που έλεγε πως ένας «σοβαρός» ερμηνευτής όπως ο Γαβαλάς δε θα ήτανε σωστό να πει τη λέξη «καλέ».


Έτσι κι έγινε και μόλις κυκλοφόρησε το δισκάκι 45 στροφών με το εν λόγω κομμάτι, έγινε κυριολεκτικά χαμός. Ο Χρηστάκης από «παρακατιανός» και «δευτεράντζα» έγινε μήλο της Έριδος για όλα τα μεγάλα μαγαζιά της εποχής, ασχέτως αν οι επικεφαλής των ισχυρών δισκογραφικών εταιρειών προσπαθούσανε να πείσουνε τους ιδιοκτήτες τους να μη τον πάρουν επειδή ανήκε στη “Sonata”.


Βεβαίως, για τον πρόωρα χαμένο τραγουδιστή είχε προηγηθεί η επιτυχία της επανεκτέλεσης του παλιού ρεμπέτικου «Έμαθα πως είσαι μάγκας», όμως το «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ» ήτανε το τραγούδι που τον εκτόξευσε στην κορυφή. Εν συνεχεία, ήλθε και η περίφημη «Κανάρα» («Θα ζήσω ελεύθερο πουλί») για να τον διατηρήσει εκεί για κάποια χρόνια…


Ο Χρηστάκης λοιπόν «έκανε κατάσταση» στα νυχτερινά κέντρα και στη δισκογραφία για ένα χρονικό διάστημα με τις χαρακτηριστικές ερμηνείες του, όμως το τέλος της ζωής του ήταν εντελώς μοναχικό και φτωχικό. Πέθανε το 1981 ξεχασμένος σχεδόν από το σύνολο του καλλιτεχνικού κόσμου, αλλά και του κοινού που κάποτε τον αποθέωνε.


Ωστόσο, το «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ», η «Κανάρα» , το "Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια" και το «Έμαθα πως είσαι μάγκας» είναι τα τέσσερα τραγούδια του που δεν πάψανε ποτέ ν’ ακούγονται και να παίζονται μέχρι και σήμερα, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη και την υστεροφημία του…

 

 

 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus