Blog : vinylmaniac

Μίμης Πλέσσας-Γιάννης Πουλόπουλος: Είκοσι χρόνια δρόμος...

| |
21 Ιουνίου 11, 01:03
Μίμης Πλέσσας-Γιάννης Πουλόπουλος: Είκοσι χρόνια δρόμος...

Όπως έχουμε σημειώσει και σε προηγούμενα αφιερώματα, η δεκαετία του ’60 ήτανε πέραν πάσης αμφιβολίας εκείνη που σημάδεψε ανεξίτηλα την ελληνική μουσική των τελευταίων 50 ετών. Εκείνη την περίοδο αναδειχτήκανε και μεγαλουργήσανε συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές και βεβαίως τα αποτελέσματα όλης αυτής της «άνθησης» του τραγουδιού μας τα απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα. Μακάρι και οι επόμενες γενιές να συνεχίσουνε να το κάνουνε…


Πέραν των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης που ουσιαστικά τότε αναπτυχθήκανε με τη μορφή που τα ξέρουμε σε βάθος χρόνου ως τις ημέρες μας, οι ταινίες παρέμεναν ένας πολύ βασικός παράγοντας προώθησης και γνωστοποίησης των τραγουδιών. Άλλωστε, τηλεόραση στην Ελλάδα δεν υπήρχε εκείνα τα χρόνια κι έτσι ο κόσμος που αδυνατούσε για διάφορους λόγους να δει «ζωντανά» τα ινδάλματά του, αρκούτανε στο να τα παρακολουθήσει στο πανί…


Ο Γιάννης Δαλιανίδης ήταν εκείνος που έφερε στη χώρα μας το είδος του μιούζικαλ, το οποίο ήταν εξαιρετικά δημοφιλές σε πολλές χώρες και κυρίως στην Αμερική απ’ όπου και ξεκίνησε. Αφού λοιπόν γύρισε με μεγάλη εμπορική επιτυχία (αλλά κι έντονη αρνητική κριτική) τις πρώτες ανάλογες ταινίες, από ένα σημείο και πέρα επεδίωξε να βρει και τον τραγουδιστή που θα μπορούσε ν’ αφήσει το στίγμα του και να γίνει ο βασικός ερμηνευτής των τραγουδιών τους.


Αυτός έμελλε να είναι ο Γιάννης Πουλόπουλος , ο οποίος είχε ξεκινήσει την καριέρα του πλάι στον Μίκη Θεοδωράκη αλλά για διάφορους λόγους είχε αποφασίσει ν’ απομακρυνθεί από κείνον. Είχε ενταχθεί λοιπόν στο δυναμικό της νεοσύστατης τότε LYRA του αείμνηστου Αλέκου Πατσιφά και από το 1964 έως το 1966 ηχογράφησε αρκετά δισκάκια 45 στροφών με διάφορους δημιουργούς, σημειώνοντας κάποιες επιτυχίες.


Όμως, θα έπρεπε να συναντήσει τον άνθρωπο που με τα τραγούδια που θα του έγραφε θα τον εκτίνασσε στα ύψη και θα τον έκανε δημοφιλή κι αγαπημένο στο κοινό, φτιάχνοντάς του ουσιαστικά την καριέρα. Αυτός άκουγε στο όνομα Μίμης Πλέσσας , ο οποίος «έντυνε» μουσικά σχεδόν όλες τις ταινίες μιούζικαλ του Δαλιανίδη.


Έτσι, το 1966 οι δυο τους συναντηθήκανε για πρώτη φορά κι από το ξεκίνημα κιόλας φάνηκε τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Το «Έκλαψα χθες» σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου (παρθενικό τραγούδι του συνθέτη για τη φωνή του Πουλόπουλου) έγινε μεγάλη επιτυχία τόσο στο πανί, όσο και στη δισκογραφία κι έτσι άρχισε μια συνεργασία γεμάτη επιτυχίες που διήρκεσε ακριβώς 20 χρόνια…


Το αποκορύφωμα αυτής της κοινής πορείας ήταν η ηχογράφηση του άλμπουμ « Ο δρόμος » τον Απρίλιο του 1969 σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ήταν ο πρώτος δίσκος που ξεπέρασε τις 100.000 αντίτυπα σε πωλήσεις κι έγινε πλατινένιος», ενώ τα τραγούδια του ακουγόντανε και στην ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε λίγο καιρό μετά και τόσο κυνηγήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς…


Ο Πουλόπουλος ήταν ο βασικός τραγουδιστής του άλμπουμ κι ακολούθησαν άλλες τρεις συμμετοχές του σε δουλειές του Πλέσσα: « Μέρες του καλοκαιριού » το 1970 πάλι σε στίχους Παπαδόπουλου, « Θάλασσα, πικροθάλασσα » το 1972 σε στίχους του Κώστα Βίρβου και « Μίλα μου για τη λευτεριά » το 1974 για ακόμη μια φορά με στίχους Παπαδόπουλου.


Τι να πρωτοθυμηθεί κάποιος από αυτά τα οκτώ χρόνια (1966-1974). Μεγάλα τραγούδια, μεγάλες και διαχρονικές επιτυχίες, οι περισσότερες εκ των οποίων γραφτήκανε με αφορμή τις ανάγκες των μιούζικαλ του Δαλιανίδη (και όχι μόνο…): «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα», «Μη του μιλάτε του παιδιού», «Απόψε κάποιος θα χαθεί», «Τρεχαντήρι θ’ αρματώσω», «Βρέχει πάλι απόψε» και τόσα άλλα κομμάτια που ευτυχώς έχουνε περάσει και στα νέα παιδιά…


Μετά το ’74 και ιδιαίτερα από το 1977 κι εντεύθεν, ο Πουλόπουλος άρχισε σιγά-σιγά να στρέφεται προς ένα «ευρωπαϊκό» είδος τραγουδιού, καθώς η «μεταγραφή» του στη MINOS σήμανε την έναρξη μιας περιόδου αρκετών ετών όπου ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας του είχε να κάνει με «μεταγλωττισμένες» επιτυχίες του εξωτερικού. Έτσι, μοιραία η συνεργασία του με τον Πλέσσα σχεδόν διακόπηκε, με εξαίρεση δύο τραγούδια που του έδωσε ο συνθέτης το 1978 για το άλμπουμ του «Για σένα».


Ωστόσο, τα «αηδόνια» ξανασμίξανε το Νοέμβριο του 1986 όταν κυκλοφόρησε η μοναδική ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του δημιουργού αποκλειστικά για τη φωνή του Πουλόπουλου. Πρόκειται για το δίσκο «Στα μεγάλα ταξίδια» με στίχους του Θάνου Σοφού, ο οποίος όμως δεν είχε (τουλάχιστον άμεσα) την επιτυχία των παλαιότερων σπουδαίων στιγμών τους.


Ήτανε και τα τελευταία τραγούδια του Πλέσσα που είπε ο ερμηνευτής σε πρώτη εκτέλεση, αφού ναι μεν ακολούθησε άλλη μια συνεργασία τους το 1989 με αφορμή το διπλό άλμπουμ «Μια ζωή τραγούδια», εκεί όμως ο συνθέτης απλώς διασκεύασε κι ενορχήστρωσε με πιο σύγχρονο ήχο ορισμένα από τα πιο επιτυχημένα κομμάτια που είχε γράψει για τον τραγουδιστή στη δεκαετία του ’60…


Στην εικοσαετία 1966-1986, ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμήνευσε συνολικά 71 τραγούδια σε μουσική Μίμη Πλέσσα, χωρίς ν’ αποκλείεται να υπάρχουνε και κάποια άλλα που είναι εξαιρετικά σπάνια και δύσκολο να βρεθούν. Αυτά κατά χρονολογική σειρά είναι τα εξής (σε παρένθεση οι στιχουργοί):


1966 : Σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου: «Έκλαψα χθες», «Ν’ ανθίσει το χαμόγελο», «Στη γειτονιά», «Νύχτωσε», «Απόψε κάποιος θα χαθεί» (Β. Γκούφα), «Πίσω απ’ το παράθυρο» (Β. Γκούφα).


1967 : «Μη του μιλάτε του παιδιού» (Λ. Παπαδόπουλου), «Μην κλείσεις το παράθυρο» (Α. Δασκαλόπουλου), «Βρέχει πάλι απόψε» (Α. Δασκαλόπουλου), «Γλυκιά μου αγάπη» (Δ. Χριστοδούλου), «Τα φιλιά» (Δ. Χριστοδούλου), «Απόψε κλαίει ο ουρανός» (Κ. Πρετεντέρη).


1968 : Σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα» (με τη Μαίρη Χρονοπούλου), «Στου σπιτιού σου το στενάκι», «Όλα δικά σου», «Έξι φεγγάρια», «Μα τώρα αγάπη μου» (Μ. Πλέσσα).


1969 : Σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου: «Γέλαγε η Μαρία», «Φραγκόκλησα» (με την Πόπη Αστεριάδη), «Πήρα σύννεφο δυο τόπια», «Δώδεκα μαντολίνα», «Ο τρελός», «Μέθυσ’ απόψε το κορίτσι μου», «Έπεφτε βαθιά σιωπή», «Το άγαλμα», «Η Μυρσίνη βάζει τ’ άσπρα», «Ξημερώνει Κυριακή», «Τρεχαντήρι θ’ αρματώσω» (με τη Ρένα Βλαχοπούλου, στίχοι Λ. Πλέσσα), «Όταν μιλάς για χωρισμό» (Λ. Πλέσσα).


1970 : Σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου: «Πέρα στα παλιά σεράγια», «Να ‘μουν αγέρας», «Μέρες του καλοκαιριού», «Βοήθησέ με» (με τη Ρένα Κουμιώτη), «Ένα κορίτσι της προκοπής», «Ποια νύχτα σ’ έκλεψε», «Χαλάζι έφερε η ψιχάλα», «Απόψε αντάμωσα το χάρο», «Φεύγεις για τα ξένα», «Μεθυσμένο το φεγγάρι», «Θα κρατηθώ» (Δ. Χριστοδούλου), «Αλήθεια λες» (Δ. Χριστοδούλου), «Χθες το βράδυ» (Α. Δασκαλόπουλου), «Του αγοριού η καρδιά» (Α. Δασκαλόπουλου), «Ήρθαν τόσα βάσανα» (Α. Δασκαλόπουλου), «Στη φτωχιά μας την αυλή» (Αλ. Σακελλάριου).


1972 : Σε στίχους Κώστα Βίρβου: «Η γυναίκα που μου κέντησαν στο χέρι», «Ο Γεράσιμος», «Του ναυτικού η μοίρα», «Ο Φουρτούνας κι ο Μπουνάτσας», «Βάρκα μας Άγια-Σωτήρα», «Το παλιό λιμάνι».


1974
: Σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου: «Αυτόν τον ουρανό», «Η Ουρανία», «Ο τζίτζικας (Στο Πήλιο)», «Από πείνα», «Η μάνα μου», «Έξι άντρες», «Οι τελευταίες μέρες».


1978 : «Άσε τα λάθη σου σε μένα» (Γ. Κανελλόπουλου), «Μου τάξανε» (Σ. Φίλντιση).


1986 : Σε στίχους Θάνου Σοφού: «Την καρδιά μου δεν τη νίκησα», «Ένα τραγούδι χωρισμού», «Η ταυτότητα», «Η σκιά μου», «Προδομένα χρόνια», «Έτσι όπως γίναμε», «Άσε στην πόρτα τα κλειδιά», «Μαίρη μίλα μας λιγάκι», «Τι με θέλεις εμένα», «Με βρήκε το ξημέρωμα».

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus