Blog : vinylmaniac

Γιάννης Πάριος-Γιώργος Κατσαρός: Τι κρίμα που χωρίσανε...

| |
5 Ιουλίου 11, 01:50
Γιάννης Πάριος-Γιώργος Κατσαρός: Τι κρίμα που χωρίσανε...

Το καλοκαίρι του 1968, ένα 22χρονο παιδί από την Πάρο έρχεται στην Αθήνα για σπουδές στην Ιατρική Σχολή. Ονομάζεται Γιάννης Βαρθακούρης και μπορεί να φτάνει στην πρωτεύουσα με στόχο να γίνει γιατρός, όμως το μεγάλο μεράκι του είναι το τραγούδι και σκοπός του είναι να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα…


Η καθημερινότητα στην πόλη είναι δύσκολη. Οι γονείς φτωχοί, δε μπορούνε να συνεισφέρουν οικονομικά στις ανάγκες του γιου τους κι έτσι εκείνος κάνει διάφορες δουλειές ούτως ώστε να μπορεί να εξοικονομεί τα απαραίτητα. Μιαν απ’ αυτές, είναι στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου «Σαρωνίς» στην παραλιακή, το οποίο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το θρυλικό κοσμικό κέντρο «Νεράιδα»…


Ένα βράδυ, ο νεαρός Γιάννης περνάει κάτι αποδείξεις στα ντοσιέ τις επιχείρησης και καθώς είναι αργά και τα φώτα έχουνε σχεδόν σβήσει, αρχίζει να σιγοτραγουδά. Εκείνη την ώρα, μπαίνει στο ξενοδοχείο ο μαέστρος και συνθέτης Κώστας Κλάββας για να πάρει το κλειδί του δωματίου του. Στέκεται στο ημίφως, τον ακούει και του λέει να πάει το επόμενο πρωί σε μια σχολή για νέους τραγουδιστές όπου σπουδαίοι μουσικοί διδάσκουνε δωρεάν…


Πράγματι έτσι γίνεται και με το «καλημέρα», μπαίνει στην αίθουσα ο Γιώργος Κατσαρός που δίδασκε ρεπερτόριο. Κάθεται στο πιάνο και παίζει δυο φορές ένα τραγούδι της Καίτης Μπελίντα . Εν συνεχεία, ρωτά ποιο από τα δεκάδες νέα παιδιά που κάθονται κάτω μπορεί ν’ ανέβει στη σκηνή και να το πει. Ο Γιάννης από την Πάρο σηκώνει δειλά το χέρι, πηγαίνει δίπλα στον συνθέτη κι αρχίζει να τραγουδά. Όταν τελειώνει, εκείνος του γνέφει να μη φύγει μετά το μάθημα…


Στο τέλος λοιπόν, μένουν οι δυο τους και ο Κατσαρός αρχίζει να του παίζει το ένα τραγούδι πίσω από το άλλο για να τον ακούσει καλύτερα. Κάποια στιγμή, πατά δυνατά τα πλήκτρα του πιάνου και του λέει: «Φύγε, είσαι έτοιμος». Ωστόσο, ο Βαρθακούρης του λέει ότι γράφει και στίχους. Ο συνθέτης τους διαβάζει, τους βρίσκει καλούς, αλλά η αποκλειστική συνεργασία του με τον Πυθαγόρα απομακρύνει σε πρώτη φάση το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας σ’ αυτό το επίπεδο…


Λίγες μέρες αργότερα, ο Κατσαρός καλεί τον Γιάννη στο σπίτι του στο οποίο βρίσκεται και ο Πυθαγόρας. Κάνουνε νέες πρόβες κι αμέσως ο συνθέτης και μαέστρος τηλεφωνεί στον Μάκη Μάτσα, διευθυντή της νεοσύστατης εταιρείας «Μίνως Μάτσας και Υιός». Του λέει μόνο μια κουβέντα: «Έχω μπροστά μου τον ερωτικό τραγουδιστή των επόμενων τριάντα ετών». Οι τρεις τους συναντώνται την επομένη σ’ ένα μικρό στούντιο της εταιρείας στο κέντρο της Αθήνας, ο Μάτσας «κλωτσάει» όταν ακούει το «αντιεμπορικό» επίθετο Βαρθακούρης κι όταν μαθαίνει ότι είναι από την Πάρο, τον «βαφτίζει» με το επώνυμο που θα γίνει γνωστός στα πέρατα της Ελλάδας και όχι μόνο: Γιάννης Πάριος


Ο Κατσαρός παίρνει υπό την προστασία του το νεαρό νησιώτη, ο οποίος ακόμη και σήμερα σε κάθε ευκαιρία τον αποκαλεί δεύτερο πατέρα του. Εκτός από μια θέση που του δίνει στην πίστα της «Νεράιδας» όπου είναι μαέστρος, αρχίζει και η συνεργασία τους στη δισκογραφία. Το ξεκίνημα είναι ένα τραγούδι με τίτλο «Στην οδό Αριστοτέλους» (καμία σχέση φυσικά με τη μετέπειτα τεράστια επιτυχία του Γιάννη Σπανού) για την κινηματογραφική ταινία του 1970 «Ο τρελός της πλατείας Αγάμων».


Ακολουθεί το 1971 το «Άνθρωπε φιλοσόφησε» πάλι για ένα φιλμ («Ζητείται επειγόντως γαμπρός» του Αλέκου Σακελλάριου) και αμέσως μετά γίνεται το πρώτο «μπαμ». Κυκλοφορεί ένα δισκάκι 45 στροφών που στη μία πλευρά έχει το «Τι κρίμα» το οποίο γίνεται αμέσως μεγάλη επιτυχία, καθιερώνει τον Πάριο κι αποτελεί μέχρι σήμερα μιαν από τις πιο διαχρονικές και αγαπημένες «καταθέσεις» του…


Η συνεργασία συνθέτη και τραγουδιστή στη δισκογραφία θα συνεχιστεί σχεδόν ανελλιπώς ως το 1979. Μέσα σε αυτά τα εννιά χρόνια ο ερμηνευτής θα ηχογραφήσει συνολικά 19 τραγούδια του Κατσαρού σε πρώτη εκτέλεση κι ένα σε δεύτερη (όλα -πλην ενός- σε στίχους Πυθαγόρα), ορισμένα από τα οποία γίνανε πασίγνωστα και ακούγονται μέχρι τις μέρες μας.


Ακολουθεί μια περίοδος όπου οι δυο τους θα συνεργαστούνε μόνον ως προς το δημιουργικό κομμάτι (μουσική-στίχος), γράφοντας τραγούδια για άλλους ερμηνευτές όπως η Μαρινέλλα («Και μου μιλάς για μοναξιά», «Έτσι απλά σε αγαπάω»), ο Τόλης Βοσκόπουλος («Μιλάνε τα μάτια») και ο Μανώλης Λιδάκης («Μετά από σένανε», «Κι όλο λέω να φύγω»).


Το 1988, ο Γιάννης Πάριος θα ηχογραφήσει για τελευταία φορά στη δισκογραφία κομμάτι σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και μάλιστα σε δεύτερη εκτέλεση. Πρόκειται για το «Μια μέρα ακόμη» που θα συμπεριληφθεί στο πλατινένιο σε πωλήσεις άλμπουμ «Τα ερωτικά του ‘50», έχοντας τον συνθέτη να το «στολίζει» με το υπέροχο σαξόφωνό του…


Έκτοτε και μέχρι σήμερα, αμφότεροι δε θα συναντηθούνε ποτέ ξανά δισκογραφικά. Έτσι κι αλλιώς, ο Κατσαρός έχει απομακρυνθεί σχεδόν ολοκληρωτικά εδώ και χρόνια από τη μουσική παραγωγή και περιορίζεται μόνο σε συναυλίες ή κάποιες ολιγοήμερες «ζωντανές» εμφανίσεις, ενώ αντιθέτως ο Πάριος παραμένει ενεργός παρά το γεγονός ότι πλέον τόσο φωνητικά, όσο κι από πλευράς ρεπερτορίου έχει κατέβει πολλά σκαλοπάτια από εκεί που βρισκότανε πριν κάμποσα χρόνια…


Συνολικά, ο Γιάννης Πάριος ηχογράφησε 21 τραγούδια σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού πάνω σε στίχους του Πυθαγόρα (πλην δύο), εκ των οποίων τα 19 σε πρώτη εκτέλεση. Αυτά κατά χρονολογική σειρά είναι τα εξής:


1970 : «Στην οδό Αριστοτέλους».


1971 : «Τι κρίμα», «Αννούλα», «Οι δυο αγάπες», «Γιατί με ειρωνεύεστε», «Άνθρωπε φιλοσόφησε» (στίχοι Αλέκου Σακελλάριου).


1972 : «Πάμε για ύπνο Κατερίνα».


1975 : «Ούτε συζήτηση», «Μείνε δίπλα μου Μαρία», «Θα γυρίσει το χαρτί», «Γι’ αυτό σε χώρισα», «Με συγχωρείς».


1977 : «Και μετά απ’ αυτά», «Σε ξέχασα».


1978 : «Δεν ξεχνιέσαι-δεν ξεχνιέσαι», «Και όλο βρέχει-βρέχει».


1979 : «Εγώ δεν είμαι εγώ», «Εμείς», «Μου λείπει», «Έφυγε».


1988 : «Μια μέρα ακόμη» (στίχοι Λάκη Μιχαηλίδη).

 

 

 

 

 

 

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus