Blog : vinylmaniac

Ένας καφές, είκοσι λεπτά και..."Τώρα κι εγώ θα ζήσω"

| |
18 Οκτωβρίου 11, 03:46
Ένας καφές, είκοσι λεπτά και...

Ο Γιάννης Πάριος και η Χάρις Αλεξίου ήτανε τα δύο από τα τρία «καθαρόαιμα άλογα» (το άλλο ήταν ο Γιώργος Νταλάρας ) πάνω στα οποία πόνταρε και με τη σειρά του προώθησε ο Μάκης Μάτσας ώστε να εδραιώσει τη νεοσύστατη MINOS κι εν συνεχεία να τη μετατρέψει σε μια πανίσχυρη δισκογραφική εταιρεία.


Με σπουδαίες φωνές, το κατάλληλο για τον καθένα ρεπερτόριο και την πριμοδότηση ενός εκ των σημαντικότερων παραγόντων της δισκογραφίας, αυτά τα τρία νέα -τότε- παιδιά πήρανε στα χέρια τους ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού τραγουδιού από τη δεκαετία του ’70 και μέχρι σήμερα παραμένουν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές του…


Παράλληλα, δεθήκανε με μια πολύ στενή φιλία που κρατά ως τις μέρες μας, ασχέτως αν ο καθένας τους βαδίζει σε διαφορετικά καλλιτεχνικά μονοπάτια. Δεν ήτανε λίγες οι φορές που βρεθήκανε μαζί επί σκηνής ειδικά στα πρώτα χρόνια της πορείας τους και ο ένας μιλά και σκέφτεται πάντα με αγάπη και σεβασμό για τον άλλο…


Η ιστορία που θα διηγηθούμε, αφορά τους δύο από τους τρεις και θα μας πάει στη σεζόν 1984-85. Ο Γιάννης Πάριος και η Χάρις Αλεξίου αποφασίζουνε να συνεργαστούνε το χειμώνα στο κοσμικό κέντρο “STORK”, έχοντας μαζί τους τον παλαίμαχο σπουδαίο ερμηνευτή του «ελαφρού» τραγουδιού Τώνη Μαρούδα που κάνει την τελευταία καλλιτεχνική εμφάνισή του.


Λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, η Αλεξίου βρίσκεται στην τελική φάση της προετοιμασίας του νέου της δίσκου. Έχει ήδη επιλέξει τα τραγούδια που θα ηχογραφήσει, αλλά υπάρχει ένα σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου που δεν της αρέσουν οι στίχοι του.


Παρά τη φιλία ετών με τον Πάριο, διστάζει να του ζητήσει να της φέρει εκείνος άλλους στίχους κι έτσι βάζει μεσάζοντα τον παραγωγό και των δύο, αλλά και τότε σύζυγό της Αχιλλέα Θεοφίλου. Αυτός ουσιαστικά τον προετοιμάζει και κάποια στιγμή, η Αλεξίου αποφασίζει επιτέλους να διατυπώσει το αίτημά της στον φίλο και συνάδελφό της. Εκείνος δέχεται και παίρνει μια κασέτα με τη μουσική που έχει γράψει ο Νικολόπουλος.


Ένα βράδυ μετά το τέλος του προγράμματος, ο Πάριος γνωρίζοντας τι θέλει η Χαρούλα επιστρέφει στο σπίτι του και πριν πέσει για ύπνο, σχεδιάζει στο μυαλό του τις υποχρεώσεις της επόμενης ημέρας ξεχνώντας τους στίχους για το τραγούδι που του ζητήσανε. Πλέον δεν υπήρχε χρόνος για καθυστέρηση, αφού ο δίσκος έπρεπε να ηχογραφηθεί άμεσα κι έτσι τα πάντα ήταν επιβεβλημένο να γίνουν όσο το δυνατό γρηγορότερα.


Λίγο πριν ξημερώσει, ο τραγουδιστής μέσα στον ύπνο του θυμάται το αίτημα της Αλεξίου και σηκώνεται βιαστικός για το τακτοποιήσει. Βάζει την κασέτα με τη μουσική στο μαγνητόφωνο, φτιάχνει ένα καφέ κι αρχίζει να γράφει ακατάπαυστα ακούγοντας τη μελωδία του Νικολόπουλου. Έτσι, μέσα σε είκοσι λεπτά και χωρίς καμία προετοιμασία ή σκέψη έχει ολοκληρώσει τους στίχους ενός τραγουδιού που τιτλοφορείται «Τώρα κι εγώ θα ζήσω»…


Το κομμάτι θα είναι το εναρκτήριο του άλμπουμ « Εμφύλιος έρωτας » που θα κυκλοφορήσει τα Χριστούγεννα του 1984 και θα ξεπεράσει σε πωλήσεις τις 50.000 αντίτυπα. Θα γίνει εξαρχής μεγάλη επιτυχία, θ' ακουστεί κατά κόρον στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής και σήμερα θεωρείται -και είναι- ένα από τα πιο διαχρονικά τραγούδια της Αλεξίου, η οποία κυριολεκτικά το απογείωσε με την εξαιρετική ερμηνεία της…

Facebook Twitter MySpace Windows Live Google Yahoo Blogger LiveJournal

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια
Orphus